Laatste dagje stage, laatste avondje Long Street, laatste weekendje weg, laatste boodschappen, laatste alles. Deze week wordt er een van voor de laatste keer dingen doen in Zuid-Afrika. Over een weekje stap ik op het vliegtuig terug naar Belgenland. Het dubbel gevoel heeft nu officieel toegeslagen. Aan de ene kant kan ik niet wachten om iedereen thuis terug te zien, maar anderzijds ga ik het hier heel hard missen.
De laatste weken zijn alle kamers in het huis bezet en bruist het van leven. Daar draagt natuurlijk ook het WK toe bij omdat we bijna elke avond aan de buis gekluisterd zitten. Het zorgt voor een groepsgevoel om samen te roepen en vloeken op die voetbalteams. De mensen die ik hier heb leren kennen ga ik erg missen en heb zeker een paar goede vrienden gemaakt. Gek om ze dan weer te achter te laten en mijn leven in België weer op te pikken. Dat lijkt me niet vanzelfsprekend omdat je uiteindelijk toch een aantal maanden je lief en leed met die mensen hebt gedeeld…
Oké, genoeg sentimenteel gezwans nu. Het WK houdt Zuid-Afrika en ook ons nog altijd in de ban. Een week geleden kreeg ik plots de kans om naar een wedstrijd in Cape Town te gaan kijken. Maandagochtend kreeg mijn baas een telefoontje van een vriend die 2 kaarten over had.
“Does anyone want two tickets for the Italy game tonight?”
Ik die er enorm veel spijt van had geen tickets gekocht te hebben, liet me dat geen twee keer zeggen. Ik keek stiekem rond me en er was niemand anders die enthousiast reageerde. “Uhm, I really want to go to a game. Can I have them?”
En zo geschiedde… Samen met mijn Nederlands kamergenootje Afke belandde ik ‘s avonds in een zee van azur blauw. Voor wie ik supporterde? Italië natuurlijk! Met een dikke trui, brede lach en vuvuzela vertrokken we naar het stadium. Hopla file van hier tot Tokio. We moesten mijn baas’ vriend ergens aan het stadium ontmoeten om de tickets over te kopen. Een tikje argwanend stapten we de ontmoetingsplaats binnen, maar de Zwitserse kerel bleek enkel maar eerbare bedoelingen te hebben.
Betalen, tickets in de hand en off we go. Het was ongelooflijk surrealistisch om eindelijk bij zo’n match aanwezig te zijn, maar wat een genot! Die grote toeters kunnen inderdaad irritant zijn, maar in zo’n massa valt dat niet op. Vooral als je zelf op zo’n ding staat te blazen tot je niet meer bijkomt. Reken maar dat ik zo’n heerlijke vuvuzela mee naar huis neem… Gent pas maar op! Maar kom, we waren daar dus om Italië aan te moedigen. Alleen jammer dat ze er niet al te veel van bakken tijdens dit WK. Het was weliswaar een wondermooie avond om nooit te vergeten. Once in a lifetime experience, zoals zoveel in dit land. Ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken en zou het zo weer doen.
Dus terug naar het heden. Het is mijn laatste weekje en mijn verantwoordelijkheden en verplichtingen heb ik vervuld. Zondag heb ik mijn stageverslag en laatste reflectie doorgestuurd en gisteren was het mijn laatste stagedag. Ik heb het er leuk gehad en veel gelachen. Het zal wel gek zijn om niet meer elke dag op kantoor binnen te lopen… Maar heey, kantoorwerk zal toch nooit mijn ding worden. Pizzahut here I come again ;-)
Komend weekend ga ik nog een laatste weekendje weg met Jozefien en Afke. Dat zal een Nederlandstalig weekendje worden, goede voorbereiding op mijn terugkomst in mijn Nederlandstalige landjes. Vrijdagochtend vertrekken we opnieuw voor een roadtrip naar de westkust van Zuid-Afrika, richting het noorden. Het is hopen op goed weer want die omgeving bulkt van de mooie natuur en bergen. We willen naar Cederberg en heel wat hiken. Nog wat goede beweging voor ik weer 12 uur op een vliegtuig moet zitten… Ik heb er in ieder geval zin in en misschien zou dit wel eens mijn laatste update kunnen zijn.
Zoja, het was een ongelooflijk fijne ervaring en ik ga het hier missen.
Adios Zuid-Afrika, you won me over big time! I will see you again... someday :-)
Tuesday, June 22, 2010
Sunday, June 13, 2010
Bafana Bafana!!!
Feel it, it is here! Ayoba!! Bafana Bafanaaa!! De World Cup 2010 is begonnen en dat voelt elke levende ziel in Zuid-Afrika. Vrijdag 11 juni 2010 is een historische datum voor het eerste Afrikaanse land dat het WK mag vertegenwoordigen. De inwoners zijn trots en dat is al maanden te merken.Vrijdagmiddag was geen dag om te werken dus had iedereen een dagje vrij of mocht ’s middags al Bafana gaan aanmoedigen. Het fanfest in het centrum stond al vroeg vol dus werd het zoeken naar een ander ‘big screen’.
Uiteindelijk belandden we in Long Street (uitgaansstraat) aan een random bar waar we konden meepikken van het kleine schermpje. De sfeer wanneer Bafana speelt is onbeschrijflijk. Ze spelen bagger spel – dat is een feit – maar daar gaat het hier niet om. De Z-Afrikanen geloven in hun geelgekleurde voetballers en dat maakt de anticipatie heerlijk. Bij elke kans die Mexico miste vloog er een luid gejuich door de menigte en sloegen de vuvuzela’s op gang. Irritante dingen maar zodra je er zelf één bemachtigt is het heerlijk grappig. Er is eens een excuus om in een voetbalshirtje, vlaggetje in de hand en vuvu aan de mond rond te lopen. Daar kan ik nu nog 2 weekjes genieten hier in Cape Town want ik vrees dat ik daar in Gent niet zal mee moeten aanzetten ;-)
Jaja, het einde nadert en dat geeft een zeer dubbel gevoel. Aan de ene kant kijk ik er naar uit om weer terug thuis te zijn en iedereen terug te zien. Langs de andere kant is het ook heel jammer om dit wondermooi land te verlaten. Ik heb lang niet alles gezien wat ik nog wil zien en als de financiën het toelaten, ben ik van plan ooit terug te komen.
Met de verrijkende levenservaring was ook stage ook een welkome belevenis. Aan het begin was ik wat argwanend over het reilen en zeilen, maar ondertussen heeft het team mijn hartje voor zich gewonnen. Het werk is niet altijd even boeiend, maar ik heb fijne collega’s en het tijdschrift valt binnen mijn interessegebied. Ik ben ondertussen ook hard bezig aan mijn stageverslag want dat moet over een weekje binnen.
Mijn baas is hilarisch. Laatst probeerde hij een vriend te overtuigen om niet Joburg maar naar Cape Town te komen. Zijn woorden: “If you wanna see something nice, come down to Cape Town and do whatever you want.”Niets is minder waar. In de wondermooie stad is er vanalles te beleven en voor nu is dat in de ban zijn van het WK. De volgende match van Bafana is op woensdag, dat wordt weer een sfeertje en ik zal klaar staan met mijn shirtje, vlaggetje en reuzetoeter!
Ayoba!!
Uiteindelijk belandden we in Long Street (uitgaansstraat) aan een random bar waar we konden meepikken van het kleine schermpje. De sfeer wanneer Bafana speelt is onbeschrijflijk. Ze spelen bagger spel – dat is een feit – maar daar gaat het hier niet om. De Z-Afrikanen geloven in hun geelgekleurde voetballers en dat maakt de anticipatie heerlijk. Bij elke kans die Mexico miste vloog er een luid gejuich door de menigte en sloegen de vuvuzela’s op gang. Irritante dingen maar zodra je er zelf één bemachtigt is het heerlijk grappig. Er is eens een excuus om in een voetbalshirtje, vlaggetje in de hand en vuvu aan de mond rond te lopen. Daar kan ik nu nog 2 weekjes genieten hier in Cape Town want ik vrees dat ik daar in Gent niet zal mee moeten aanzetten ;-)
Jaja, het einde nadert en dat geeft een zeer dubbel gevoel. Aan de ene kant kijk ik er naar uit om weer terug thuis te zijn en iedereen terug te zien. Langs de andere kant is het ook heel jammer om dit wondermooi land te verlaten. Ik heb lang niet alles gezien wat ik nog wil zien en als de financiën het toelaten, ben ik van plan ooit terug te komen.
Met de verrijkende levenservaring was ook stage ook een welkome belevenis. Aan het begin was ik wat argwanend over het reilen en zeilen, maar ondertussen heeft het team mijn hartje voor zich gewonnen. Het werk is niet altijd even boeiend, maar ik heb fijne collega’s en het tijdschrift valt binnen mijn interessegebied. Ik ben ondertussen ook hard bezig aan mijn stageverslag want dat moet over een weekje binnen.
Mijn baas is hilarisch. Laatst probeerde hij een vriend te overtuigen om niet Joburg maar naar Cape Town te komen. Zijn woorden: “If you wanna see something nice, come down to Cape Town and do whatever you want.”Niets is minder waar. In de wondermooie stad is er vanalles te beleven en voor nu is dat in de ban zijn van het WK. De volgende match van Bafana is op woensdag, dat wordt weer een sfeertje en ik zal klaar staan met mijn shirtje, vlaggetje en reuzetoeter!
Ayoba!!
Friday, June 4, 2010
Ready, set, go
De tweede week heeft er waarschijnlijk meer kilometers op zitten dan ik als beginnende bestuurder ooit in Europa heb gereden. We vertrokken voor een week op de Garden Route. Dat is een toeristische kustroute van Mossel Bay tot Tsitsikamma. Reisduur Cape Town – Mossel Bay: 5 uur.
Op de Garden Route zie je adembenemende landschappen en doe je de coolste activiteiten. Van skydiven (jaja ik ook), bungeejumpen (neenee ik niet), kanoën in een natuurpark, adventure tour in Cango Caves, paardrijden, safaritocht en op café gaan tot vlooienmarkten aflopen en film kijken op een regenachtige namiddag. Niet alle dagen waren even spectaculair (2 dagen met slecht weer), maar al bij al hebben we veel kunnen doen.
Vooral het skydiven zal me bij blijven. Wat een ervaring en wat een kick! Toen ik weer op de grond stond wilde ik meteen weer de lucht in. Enkel jammer van het dure prijskaartje… 160 eurootjes om je leven te wagen. Once in a lifetime en hopelijk ooit nog eens! Dat was al onze laatste dag op de Garden Route en erna was het tijd om eens een kijkje te nemen bij de hoogste bungeejump bridge ter wereld. Wat een gevaarte zeg. We parkeerden, gingen naar de view site en kwamen tot de vaststelling dat we net over diezelfde brug hadden gereden. Onder het wegdek is een hele bungeejumpinstallatie en is iedereen druk in de weer om iedereen de kick van hun leven te bezorgen. Iets voor mij? Dacht het niet! Inge daarentegen dacht er anders over.
“Germine, ik wil dat doeeeen!” Ah nee, ik wist het hé.
“Uhm ik echt niet, skydiven oke maar van een brug springen. Neenee en mijn geld, mijn geld is op! Maar weet je wat, ik zal bungeebuddy zijn.”
Voor 70 rand (8 euro) mocht ik figuurlijk en bijna letterlijk (jaja Inge ik zag het angstzweet wel) haar handje vasthouden tot aan de sprong. Ik kreeg er zelf haast een stresaanval van. Tja getekend en betaald, wordt mevrouw toch wel ‘een beetje’ bang. Ik kon het haar niet kwalijk nemen, er is een reden waarom ik me niet te pletter wil storten vanaf een brug ;-) Hop dan uiteindelijk de sprong (het was een mooie jump) en na 5 minuten staat de waaghals weer terug op de brug. Verbouwereerd en met een enorme adrenalinestoot. Hmm nu werd ik toch wel een beetje jaloers. Maar no regrets, mijn geld is bijna op dus spijt is hier niet op z’n plaats. Ondanks dat ik niet had gesprongen vond ik het toch al een hele ervaring om op de hoogste bungeejump bridge te hebben gestaan. Tijdens het hele gebeuren hangt er een heerlijke sfeer en er is zelfs een dj om de jumpers wat te helpen ontstressen. Tja, die Zuid-Afrikanen weten nu eenmaal verdraaid goed hoe ze sfeer moeten scheppen…
Ondertussen zijn we weer bijna een week verder en is het spectaculaire gevoel dan ook weer verdwenen. De Belgische bezoekster is dinsdag weer naar huis vertrokken. Gisteren is mijn kamergenootje naar Duitsland terug gekeerd en Cape Town loopt steeds meer leeg. Tenminste door de vele vertrekkende studenten. De WK-supporters echter beginnen aan hun opmars naar het land en dus ook de hoofdstad. Afscheid nemen wordt elke keer zwaarder, maar we blijven sterk. Over minder dan 4 weekjes is het ook mijn beurt om mijn grote liefde vaarwel te zeggen. Ik zal dan hopelijk weer de Gentse grond kussen. Tot dan gaat alles hier z’n gangetje en heb ik nog 3 weken stage te gaan. De ervaring loopt op z’n einde, zeer gek om te beseffen maar nog wel eventjes tijd om te genieten.
Adieu en tot de volgende update die hopelijk minder lang op zich laat wachten :-)
Greetings Germine
Op de Garden Route zie je adembenemende landschappen en doe je de coolste activiteiten. Van skydiven (jaja ik ook), bungeejumpen (neenee ik niet), kanoën in een natuurpark, adventure tour in Cango Caves, paardrijden, safaritocht en op café gaan tot vlooienmarkten aflopen en film kijken op een regenachtige namiddag. Niet alle dagen waren even spectaculair (2 dagen met slecht weer), maar al bij al hebben we veel kunnen doen.
Vooral het skydiven zal me bij blijven. Wat een ervaring en wat een kick! Toen ik weer op de grond stond wilde ik meteen weer de lucht in. Enkel jammer van het dure prijskaartje… 160 eurootjes om je leven te wagen. Once in a lifetime en hopelijk ooit nog eens! Dat was al onze laatste dag op de Garden Route en erna was het tijd om eens een kijkje te nemen bij de hoogste bungeejump bridge ter wereld. Wat een gevaarte zeg. We parkeerden, gingen naar de view site en kwamen tot de vaststelling dat we net over diezelfde brug hadden gereden. Onder het wegdek is een hele bungeejumpinstallatie en is iedereen druk in de weer om iedereen de kick van hun leven te bezorgen. Iets voor mij? Dacht het niet! Inge daarentegen dacht er anders over.
“Germine, ik wil dat doeeeen!” Ah nee, ik wist het hé.
“Uhm ik echt niet, skydiven oke maar van een brug springen. Neenee en mijn geld, mijn geld is op! Maar weet je wat, ik zal bungeebuddy zijn.”
Voor 70 rand (8 euro) mocht ik figuurlijk en bijna letterlijk (jaja Inge ik zag het angstzweet wel) haar handje vasthouden tot aan de sprong. Ik kreeg er zelf haast een stresaanval van. Tja getekend en betaald, wordt mevrouw toch wel ‘een beetje’ bang. Ik kon het haar niet kwalijk nemen, er is een reden waarom ik me niet te pletter wil storten vanaf een brug ;-) Hop dan uiteindelijk de sprong (het was een mooie jump) en na 5 minuten staat de waaghals weer terug op de brug. Verbouwereerd en met een enorme adrenalinestoot. Hmm nu werd ik toch wel een beetje jaloers. Maar no regrets, mijn geld is bijna op dus spijt is hier niet op z’n plaats. Ondanks dat ik niet had gesprongen vond ik het toch al een hele ervaring om op de hoogste bungeejump bridge te hebben gestaan. Tijdens het hele gebeuren hangt er een heerlijke sfeer en er is zelfs een dj om de jumpers wat te helpen ontstressen. Tja, die Zuid-Afrikanen weten nu eenmaal verdraaid goed hoe ze sfeer moeten scheppen…
Ondertussen zijn we weer bijna een week verder en is het spectaculaire gevoel dan ook weer verdwenen. De Belgische bezoekster is dinsdag weer naar huis vertrokken. Gisteren is mijn kamergenootje naar Duitsland terug gekeerd en Cape Town loopt steeds meer leeg. Tenminste door de vele vertrekkende studenten. De WK-supporters echter beginnen aan hun opmars naar het land en dus ook de hoofdstad. Afscheid nemen wordt elke keer zwaarder, maar we blijven sterk. Over minder dan 4 weekjes is het ook mijn beurt om mijn grote liefde vaarwel te zeggen. Ik zal dan hopelijk weer de Gentse grond kussen. Tot dan gaat alles hier z’n gangetje en heb ik nog 3 weken stage te gaan. De ervaring loopt op z’n einde, zeer gek om te beseffen maar nog wel eventjes tijd om te genieten.
Adieu en tot de volgende update die hopelijk minder lang op zich laat wachten :-)
Greetings Germine
Thursday, June 3, 2010
Bezoek van thuis
Oef, na drie weken eindelijk weer een update. Nee ik vergeet mijn blog niet, het is gewoon veel te druk geweest. Ik heb 2 weekjes een heerlijke vakantie gehad en heb dan heel wat uurtjes door het Zuid-Afrikaans landschap gecruised met mijn ongelooflijke superfantastische volkswagen chico. Hmm niet dus want na een week piepten de remmen, brak de achteruitkijkspiegel af en vielen de verwarmingsknopjes uit elkaar. Niet de beste auto die iemand zich kan voorstellen dus. Maar het reed en daar was het om te doen natuurlijk.
Op 18 mei kwam niemand minder dan mijn goede vriendin Inge op bezoek. Super natuurlijk dat ik tijdens die periode dan ook nog eens 2 weken vakantie kon krijgen van stage. Hopla, weg met de rust en op naar 2 enorm intensieve weken. De bezoekende West-Vlaming was nog nooit in Cape Town, laat staan Zuid-Afrika, geweest dus werd de eerste week toeristisch rondtoeren door de metropool. We bekeken alle kantjes en namen mijn huisgenootjes mee op sleeptouw. We deden de bustour, beklommen de Tafelberg, aanschouwden de zonsondergang vanaf Lion’s Head en reden van hot naar her.
Het huis werd weer wat Nederlandstaliger met al een Belgische en nog een Nederlandse aanwezig. Steffi – mijn Duitse freunde – moet het wat als een invasie hebben gezien de laatste weken. Het was heerlijk weer, daarmee hadden we ongelooflijk veel geluk want de 2 weken ervoor waren erbarmelijk regenachtig. Maar nu bijna onafgebroken weer om buiten rond te hangen. Dat is ook wel nodig aangezien de spannende Zuid-Afrikaanse activiteiten hoofdzakelijk buitenshuis te vinden zijn.
Op 18 mei kwam niemand minder dan mijn goede vriendin Inge op bezoek. Super natuurlijk dat ik tijdens die periode dan ook nog eens 2 weken vakantie kon krijgen van stage. Hopla, weg met de rust en op naar 2 enorm intensieve weken. De bezoekende West-Vlaming was nog nooit in Cape Town, laat staan Zuid-Afrika, geweest dus werd de eerste week toeristisch rondtoeren door de metropool. We bekeken alle kantjes en namen mijn huisgenootjes mee op sleeptouw. We deden de bustour, beklommen de Tafelberg, aanschouwden de zonsondergang vanaf Lion’s Head en reden van hot naar her.
Het huis werd weer wat Nederlandstaliger met al een Belgische en nog een Nederlandse aanwezig. Steffi – mijn Duitse freunde – moet het wat als een invasie hebben gezien de laatste weken. Het was heerlijk weer, daarmee hadden we ongelooflijk veel geluk want de 2 weken ervoor waren erbarmelijk regenachtig. Maar nu bijna onafgebroken weer om buiten rond te hangen. Dat is ook wel nodig aangezien de spannende Zuid-Afrikaanse activiteiten hoofdzakelijk buitenshuis te vinden zijn.
Friday, May 14, 2010
Finally some pictures again
Goodbye braai van Mo --> veel meer volk dan verwacht, het paste maar net ;-)
Steffi in een van haar o zo fantastische poses
Tijdens de hike: zicht op Table Mountain
Robben Island
Overseas view van Table Mountain
Little peek in de maximaal-beveiligde gevangenis
Steffi in een van haar o zo fantastische poses
De maximaal-beveiligde gevangenis
Sunset vanop Lion's Head
Sunset vanop Lion's Head
Tijdens de hike: zicht op Table Mountain
Sunset view vanaf Lion's Head
Steffi in haar stoerste pose na een uur hiken
Groepsfotootje voor in het donker terug naar
beneden te hiken
beneden te hiken
Afrika = easy
Sommige dingen in het leven zijn nu eenmaal makkelijker en vrijer in Afrika. Daar behoort ook het fenomeen autorijden toe. Door de rijstijl van sommige Zuid-Afrikanen is het moeilijk zelf geen brutale moves te ontwikkelen. Een u-turn maken met een ongekende snelheid terwijl er drie politiewagens in de buurt staan is een van die gedurfde acties. Je durft meer als er geen tegenligger aankomt en trekt je minder aan van de politie. Zij trekken zich ook gewoon minder van ons – bestuurders - aan.
Woensdag gingen we op café en ik bracht een huisgenootje naar huis om daarna terug te keren. Ik had een biertje op en hop had het zitten: politiecontrole. Steffi en ik werden gestopt en ik moest mijn rijbewijs laten zien. Hmm toevallig dat mijn internationaal rijbewijs nu net in die gestolen auto zat. Ik had gelukkig wel een kopie en mijn Belgisch rijbewijs bij, geen probleem dus. Plots vormde de politieman de woorden: “Be careful ladies, you should better stop drinking tonight.” Grote ogen en paniek die bijna op mijn gezicht af te lezen viel. Mijn rustig antwoord was dan ook: “Oh, I only had one sir.” “Oke, you just smell like alcohol but you seem fine. Just stop drinking now and carry on.”
Steffi en ik slaakten toch een diepe zucht van opluchting. We reden weg en barstten in lachen uit. Die Afrikanen zijn echt makkelijk!
Een uur erna besloten we naar het centrum te gaan met twee vrienden, maar plots besloten nog twee anderen ook mee te gaan. Oeps met z’n zessen in de auto terwijl dat absoluut niet mag en je maar verzekerd bent voor vier personen, niet al te slim. We passeren weer een aantal politiewagens en bij een stoplicht staat er zelfs eentje achter ons. Tja, met vier grote kerels op elkaars schoot op de achterbank kan je nu niet echt veel doen om je te verstoppen. De politie trekt zich er weer eens niets van aan en rijdt ons ontspannen voorbij. Nogmaals, ik houd van Afrika en de relaxede houding. Niet dat ik er een gewoonte van zal maken natuurlijk, ik blijf braaf! Het zal alleen weer moeilijk zijn om me weer helemaal aan te passen aan de strikte regeltjes in België ;-)
En ja, foto's volgen mensen... Ik steek het op de dure internetverbinding in Afrika, wel een van de dingen die ik hier niet zal missen ;-)
Woensdag gingen we op café en ik bracht een huisgenootje naar huis om daarna terug te keren. Ik had een biertje op en hop had het zitten: politiecontrole. Steffi en ik werden gestopt en ik moest mijn rijbewijs laten zien. Hmm toevallig dat mijn internationaal rijbewijs nu net in die gestolen auto zat. Ik had gelukkig wel een kopie en mijn Belgisch rijbewijs bij, geen probleem dus. Plots vormde de politieman de woorden: “Be careful ladies, you should better stop drinking tonight.” Grote ogen en paniek die bijna op mijn gezicht af te lezen viel. Mijn rustig antwoord was dan ook: “Oh, I only had one sir.” “Oke, you just smell like alcohol but you seem fine. Just stop drinking now and carry on.”
Steffi en ik slaakten toch een diepe zucht van opluchting. We reden weg en barstten in lachen uit. Die Afrikanen zijn echt makkelijk!
Een uur erna besloten we naar het centrum te gaan met twee vrienden, maar plots besloten nog twee anderen ook mee te gaan. Oeps met z’n zessen in de auto terwijl dat absoluut niet mag en je maar verzekerd bent voor vier personen, niet al te slim. We passeren weer een aantal politiewagens en bij een stoplicht staat er zelfs eentje achter ons. Tja, met vier grote kerels op elkaars schoot op de achterbank kan je nu niet echt veel doen om je te verstoppen. De politie trekt zich er weer eens niets van aan en rijdt ons ontspannen voorbij. Nogmaals, ik houd van Afrika en de relaxede houding. Niet dat ik er een gewoonte van zal maken natuurlijk, ik blijf braaf! Het zal alleen weer moeilijk zijn om me weer helemaal aan te passen aan de strikte regeltjes in België ;-)
En ja, foto's volgen mensen... Ik steek het op de dure internetverbinding in Afrika, wel een van de dingen die ik hier niet zal missen ;-)
Sunday, May 9, 2010
Willekeurige vrijdag
Beeld je eens een willekeurige vrijdag in. Het is bijna weekend maar je kan niet meer. De dag begint al niet zo super als je een uur te laat voor stage opstaat. Je belt dat je later bent en springt gauw onder de douche en haast je naar de auto om te vertrekken. Gate open en met je net wakkere ogen stel je vast dat de auto weg is. Ik kijk vol ongeloof naar Steffie – die me even verbouwereerd terugstaart – en zeg: “This must be a joke. Steffie, please just tell me this is a joke!”
Geen grapje dus want hier zit ik nu – na een bewogen dagje – zonder auto. De o zo vriendelijke dieven besloten vannacht onze auto uit het rijtje van drie andere voertuigen grofweg te jatten. Het waren duidelijk pro’s want ze waren uit op de onderdelen. Na wat telefoontjes met het verhuurbedrijf kreeg ik het nieuws te horen: “They found the car, but it’s a mess…” Bumpers, onderdelen en weet ik veel wat nog waren hun objectief. Jammer voor ons maar na nog geen week zijn we de auto dus alweer kwijt. Oh but how do we love Cape Town!
Voor mij geen stage vandaag want wij moesten vanmorgen dus een tijdje doorbrengen op het politiebureau. Neenee niet omdat we zelf verdacht werden, maar omdat de politie ronduit langzaam is en soms echt achterlijk lijkt. Maar deze fantastische dag kunnen we dus gelukkig achter ons laten en maandag krijgen we een nieuwe auto. Nog bummer is dat mijn internationaal rijbewijs erin zat, hopelijk zorgt dat nu niet voor te veel problemen.
Het is weer eens bewezen. Kaapstad is een stad die ik nooit zal vergeten, en niet alleen op vlak van de heerlijke sfeer en fenomenale uitzichten. Op dat vlak ben ik enorm dankbaar voor een kleinere stad zoals Gent waar je enkel moet zorgen dat je fiets goed op slot staat maar ze zich nooit zo snel aan een auto zullen wagen. Deze gebeurtenis is een die zeker en vast aan de potentiële kinderen zal verteld worden. “Kindjes, ga maar nooit naar Kaapstad. Hoe mooi het daar ook is, wees er maar zeker van dat je een aantal dingen zal ervaren die je liever zo snel mogelijk vergeet.” Wees gerust mensen, zo erg is het hier nu ook niet gesteld. Ik denk dat ik gewoon het woord ‘pech’ op mijn voorhoofd heb geschreven staan ;-) De meerderheid die ik ken heeft niets meegemaakt tijdens heel hun verblijf en hopelijk blijft dat zo.. Niemand hoeft zich dus te laten afschrikken. Nu gebruiken we bijvoorbeeld het afgesloten carpark waarbij er al een heel kleine kans dat we hetzelfde zullen meemaken. In Afrika gebeuren er nu eenmaal ook minder fijne dingen maar het belangrijkste is dat we blijven lachen ;-) Dat doen we dus ook met volle teugen...
Tot siens mis amigos!
Geen grapje dus want hier zit ik nu – na een bewogen dagje – zonder auto. De o zo vriendelijke dieven besloten vannacht onze auto uit het rijtje van drie andere voertuigen grofweg te jatten. Het waren duidelijk pro’s want ze waren uit op de onderdelen. Na wat telefoontjes met het verhuurbedrijf kreeg ik het nieuws te horen: “They found the car, but it’s a mess…” Bumpers, onderdelen en weet ik veel wat nog waren hun objectief. Jammer voor ons maar na nog geen week zijn we de auto dus alweer kwijt. Oh but how do we love Cape Town!
Voor mij geen stage vandaag want wij moesten vanmorgen dus een tijdje doorbrengen op het politiebureau. Neenee niet omdat we zelf verdacht werden, maar omdat de politie ronduit langzaam is en soms echt achterlijk lijkt. Maar deze fantastische dag kunnen we dus gelukkig achter ons laten en maandag krijgen we een nieuwe auto. Nog bummer is dat mijn internationaal rijbewijs erin zat, hopelijk zorgt dat nu niet voor te veel problemen.
Het is weer eens bewezen. Kaapstad is een stad die ik nooit zal vergeten, en niet alleen op vlak van de heerlijke sfeer en fenomenale uitzichten. Op dat vlak ben ik enorm dankbaar voor een kleinere stad zoals Gent waar je enkel moet zorgen dat je fiets goed op slot staat maar ze zich nooit zo snel aan een auto zullen wagen. Deze gebeurtenis is een die zeker en vast aan de potentiële kinderen zal verteld worden. “Kindjes, ga maar nooit naar Kaapstad. Hoe mooi het daar ook is, wees er maar zeker van dat je een aantal dingen zal ervaren die je liever zo snel mogelijk vergeet.” Wees gerust mensen, zo erg is het hier nu ook niet gesteld. Ik denk dat ik gewoon het woord ‘pech’ op mijn voorhoofd heb geschreven staan ;-) De meerderheid die ik ken heeft niets meegemaakt tijdens heel hun verblijf en hopelijk blijft dat zo.. Niemand hoeft zich dus te laten afschrikken. Nu gebruiken we bijvoorbeeld het afgesloten carpark waarbij er al een heel kleine kans dat we hetzelfde zullen meemaken. In Afrika gebeuren er nu eenmaal ook minder fijne dingen maar het belangrijkste is dat we blijven lachen ;-) Dat doen we dus ook met volle teugen...
Tot siens mis amigos!
Monday, May 3, 2010
Belgisch/Hollandse week
De zondag vlogen twee Belgische medejournalistiekers naar Zuid-Afrika en deden daarmee ook een weekje Kaapstad aan. Ze lopen stage in België maar komen via een schoolproject twee weken naar Zuid-Afrika om interviews af te nemen en research te doen. Helaas volledig op eigen kosten, zo bleek, maar ze kunnen wel wat terugverdienen als hun artikels gepubliceerd worden.
Zodus, twee Belgen van mijn Gentse school op bezoek, dat kon niet ongemerkt voorbij gaan. De ultieme gastvrouw zijnde nodigde ik ze zondagavond uit om een hapje te komen eten in our humble home. Na een slapeloze nacht namen ze dat aanbod toch met beide handen aan. Gelukkig want het was fijn om wat mensen van thuis te zien. Gauthier en Tanguy kwamen met een net gehuurde auto aan tuffen en zagen er toch wel wat schrikachtig uit. Wat wil je ook, al die verhalen over Kaapstad en Zuid-Afrika. Je zou voor minder… Na wat praten en natuurlijk veel vertellen over de stad kwamen we tot de conclusie hoe gek het wel is dat we elkaar nu pas leren kennen. Gauthier en ik zitten namelijk in de zelfde hogeschool, opleiding, jaar en kotgebouw. Blijkbaar moesten we naar Zuid-Afrika komen om elkaar allemaal eens wat beter te leren kennen… Een welkom gegeven, dat zeker want het zijn coole kerels. Hoe kan het ook anders als ze journalistiek studeren ;-)
Woensdagavond kwamen ze naar onze afscheidsbraai voor Mo en Gauthier liet zich daar dan ook rijkelijk gaan, in de wijn dan welteverstaan. Vrijdag besloten ze ons te vergezellen naar een dronken Dutchfest voor Koninginnedag. Tja, ik heb het zelf al in geen jaren gevierd en had al die dronken Hollanders dus ook niet volledig zien aankomen. Ze geloven standvastig in oranje boven, dat is zeker. Die avond zijn we eerst gaan eten in Mama Afrika – bekend Afrikaans restaurant - waar ze krokodil, struisvogel, springbok, enz. serveren. Nooit gedacht dat ik een vork met krokodil voorbij mijn tanden zou laten passeren, maar hmmm dat was heerlijk. Na een paar uur besloten we dan richting Rafiki’s te gaan, daar zou het dronkenmanfeest plaatsvinden. Kortom, het was een fijne avond en resulteerde uiteindelijk in zelf niet dronken zijn op Koninginnedag. Misschien toch echt geen echte Hollander meer…
Het weekend is net voorbij maar was een heerlijk druk weekend. Zaterdagmiddag kregen we eindelijk onze huurauto voor de deur gedropt. Een witte volkswagen chico –zoals er oneindig veel rondrijden – zonder stuurbekrachtiging maar met radio/cd-speler en centrale slotvergrendeling. Het contrast is duidelijk.
Zaterdag namen we de auto dan ook al meteen voor een spin naar het vliegveld, shopping mall Waterfront en Signal Hill voor een weer eens een fenomenaal uitzicht op de zonsondergang. Signal Hill zit vast aan Lion’s Head maar in tegenstelling tot het Leeuwenhoofd kan je gewoon naar de sunset view rijden en genieten van het uitzicht.’s Avonds was het weer eens tijd voor een braai in het huis van Jozefiens – Belgisch huisgenootje – vrienden. Het was een heel gezellige avond en resulteerde in een uitgaansavondje in Long Street.Gisteren zijn we naar een massabraai in een van de townships geweest. Het was weer met Jozefien en haar Hollandse vrienden en ik ben heel blij dat ik het meegemaakt heb. Er hing een heerlijke sfeer en het gezelschap ontbrak er ook niet aan. Kortom, het was een heerlijke namiddag met goed eten, gezelschap, muziek en een brandend zonnetje. Zulke weekends zijn tegelijk ontspannen maar toch druk, zoals ik ze het liefst heb en hoop ze nog veel mee te maken hier in Cape Town, Zuid-Afrika.
Zo, dat was weer eens een lange update. Het spijt me mensen, ik vrees dat het op dit vlak toch mijn journalistieke vaardigheden zijn die de kop op steken ;-)
Over and out,
Germine
Zodus, twee Belgen van mijn Gentse school op bezoek, dat kon niet ongemerkt voorbij gaan. De ultieme gastvrouw zijnde nodigde ik ze zondagavond uit om een hapje te komen eten in our humble home. Na een slapeloze nacht namen ze dat aanbod toch met beide handen aan. Gelukkig want het was fijn om wat mensen van thuis te zien. Gauthier en Tanguy kwamen met een net gehuurde auto aan tuffen en zagen er toch wel wat schrikachtig uit. Wat wil je ook, al die verhalen over Kaapstad en Zuid-Afrika. Je zou voor minder… Na wat praten en natuurlijk veel vertellen over de stad kwamen we tot de conclusie hoe gek het wel is dat we elkaar nu pas leren kennen. Gauthier en ik zitten namelijk in de zelfde hogeschool, opleiding, jaar en kotgebouw. Blijkbaar moesten we naar Zuid-Afrika komen om elkaar allemaal eens wat beter te leren kennen… Een welkom gegeven, dat zeker want het zijn coole kerels. Hoe kan het ook anders als ze journalistiek studeren ;-)
Woensdagavond kwamen ze naar onze afscheidsbraai voor Mo en Gauthier liet zich daar dan ook rijkelijk gaan, in de wijn dan welteverstaan. Vrijdag besloten ze ons te vergezellen naar een dronken Dutchfest voor Koninginnedag. Tja, ik heb het zelf al in geen jaren gevierd en had al die dronken Hollanders dus ook niet volledig zien aankomen. Ze geloven standvastig in oranje boven, dat is zeker. Die avond zijn we eerst gaan eten in Mama Afrika – bekend Afrikaans restaurant - waar ze krokodil, struisvogel, springbok, enz. serveren. Nooit gedacht dat ik een vork met krokodil voorbij mijn tanden zou laten passeren, maar hmmm dat was heerlijk. Na een paar uur besloten we dan richting Rafiki’s te gaan, daar zou het dronkenmanfeest plaatsvinden. Kortom, het was een fijne avond en resulteerde uiteindelijk in zelf niet dronken zijn op Koninginnedag. Misschien toch echt geen echte Hollander meer…
Het weekend is net voorbij maar was een heerlijk druk weekend. Zaterdagmiddag kregen we eindelijk onze huurauto voor de deur gedropt. Een witte volkswagen chico –zoals er oneindig veel rondrijden – zonder stuurbekrachtiging maar met radio/cd-speler en centrale slotvergrendeling. Het contrast is duidelijk.
Zaterdag namen we de auto dan ook al meteen voor een spin naar het vliegveld, shopping mall Waterfront en Signal Hill voor een weer eens een fenomenaal uitzicht op de zonsondergang. Signal Hill zit vast aan Lion’s Head maar in tegenstelling tot het Leeuwenhoofd kan je gewoon naar de sunset view rijden en genieten van het uitzicht.’s Avonds was het weer eens tijd voor een braai in het huis van Jozefiens – Belgisch huisgenootje – vrienden. Het was een heel gezellige avond en resulteerde in een uitgaansavondje in Long Street.Gisteren zijn we naar een massabraai in een van de townships geweest. Het was weer met Jozefien en haar Hollandse vrienden en ik ben heel blij dat ik het meegemaakt heb. Er hing een heerlijke sfeer en het gezelschap ontbrak er ook niet aan. Kortom, het was een heerlijke namiddag met goed eten, gezelschap, muziek en een brandend zonnetje. Zulke weekends zijn tegelijk ontspannen maar toch druk, zoals ik ze het liefst heb en hoop ze nog veel mee te maken hier in Cape Town, Zuid-Afrika.
Zo, dat was weer eens een lange update. Het spijt me mensen, ik vrees dat het op dit vlak toch mijn journalistieke vaardigheden zijn die de kop op steken ;-)
Over and out,
Germine
Vijf weken
Morgen zijn er vijf weken Zuid-Afrika voorbij. De week bestaat nog steeds vooral uit stage en ’s avonds af en toe iets gaan eten of drinken. De weekends zijn altijd wat drukker en zijn heerlijk om door te brengen op een toeristische trekpleister of gewoon genieten van Kaapstad.
Vorig weekend was Mo’s (Mohammeds bijnaam in Cape Town) laatste weekend in deze wondermooie capitool. Op zaterdag begaven we ons eindelijk op een stukje geschiedenis van Zuid-Afrika: Robben Island. Dat is een eiland op zo’n 20 kilometer van Kaapstad waar de voormalige gevangenis gevestigd is.
Het eiland speelde een prominente rol tijdens de dagen van de Apartheid in Zuid-Afrika. Op het eiland zaten enkel zwarte gevangenen, puur het gevolg van het Apartheidsregime in Zuid-Afrika. Hoe erg de geschiedenis van het land ook moge zijn, ze weten er weer een toeristische trekpleister van te maken. Niks op tegen want elke bezoeker van Kaapstad moet het gezien hebben, het is een deel van het land en mag niet vergeten worden.Om 11u stonden we braaf aan de ferry om de oversteek te maken naar het eiland. Na 20 minuutjes legden we aan en werden al begroet door een dikke zeehond die zijn schoonheidsslaapje hield. Net zoals menig toerist pakte ook ik mijn camera gretig boven en schoot wat plaatjes. Dan naar de bus voor een tour met gids op het eiland. Tobani – grapjas van dienst – wist de volle bus te entertainen en wij waren dan ook oprecht geïnteresseerd in de dingen die hier gebeurd zijn. Na 45 minuten was het tijd voor een rondleiding door de maximaal bewaakte gevangenis – door een ex-politiek gevangene. De man zal waarschijnlijk wel een boeiend leven achter de rug hebben, maar klonk alsof het een verhaal was dat hij al voor de duizendste keer aframmelde. Hmm interessant om te zien en weten, maar dan was onze Tobani toch iets enthousiaster. Na een half uur was het weer tijd om terug te keren en traden terug naar onze wachtende ferry.
Eenmaal terug op het vasteland besloten we eerst een hapje te eten in Waterfront. Dat is een groot shopping mall aan de haven. Na de zoveelste keer fish & chips achter de kiezen, besluiten Steffi en ik het eten weg te gieten met een Savannah. Dat is een heerlijk drankje – soort cider – wat hier enorm populair is en waarvan je tien keer naar een toilet op zoek moet. Mo besloot de rollen om te keren en te gaan shoppen. Hoe ironisch is dat: de meisjes drinken een stevige ‘pint’ terwijl de kerel op een shopspree gaat.De bedoeling was om hier te chillen en wachten op Max die ons zou vergezellen voor een avondhike op Lion’s Head. De kleine berg staat bekend om haar prachtig uitzicht tijdens zonsondergang en is dus een must voor locals en toeristen. De jongens besloten ons vrouwen maar aan ons lot over te laten en snelden naar boven. Waar zijn de gentlemens toch gebleven? :p Steffi en ik zetten voet op sunsetview-deel en slaakten een diepe zucht. Ongelooflijk om de zon letterlijk te zien zakken in de zee. Goede padvindertjes zijnde hadden we gezorgd voor een zaklamp want het was inmiddels pikkedonker geworden. Ongelooflijk en adembenemend (letterlijk en figuurlijk).
Om onze dag in glorie te eindigen hielden we een laatste avondmaal met ons viertjes in Camps Bay. In een leuk seafood restaurantjes kon je voor 10 eurootjes eten met zicht op de oceaan. Heerlijk gewoon.. Dat zou je bij ons niet voor mogelijk houden. We waren alle vier bekaf en besloten rond tien uur huiswaarts te keren en ons warm bedje heerlijk te begroeten.
Vorig weekend was Mo’s (Mohammeds bijnaam in Cape Town) laatste weekend in deze wondermooie capitool. Op zaterdag begaven we ons eindelijk op een stukje geschiedenis van Zuid-Afrika: Robben Island. Dat is een eiland op zo’n 20 kilometer van Kaapstad waar de voormalige gevangenis gevestigd is.
Het eiland speelde een prominente rol tijdens de dagen van de Apartheid in Zuid-Afrika. Op het eiland zaten enkel zwarte gevangenen, puur het gevolg van het Apartheidsregime in Zuid-Afrika. Hoe erg de geschiedenis van het land ook moge zijn, ze weten er weer een toeristische trekpleister van te maken. Niks op tegen want elke bezoeker van Kaapstad moet het gezien hebben, het is een deel van het land en mag niet vergeten worden.Om 11u stonden we braaf aan de ferry om de oversteek te maken naar het eiland. Na 20 minuutjes legden we aan en werden al begroet door een dikke zeehond die zijn schoonheidsslaapje hield. Net zoals menig toerist pakte ook ik mijn camera gretig boven en schoot wat plaatjes. Dan naar de bus voor een tour met gids op het eiland. Tobani – grapjas van dienst – wist de volle bus te entertainen en wij waren dan ook oprecht geïnteresseerd in de dingen die hier gebeurd zijn. Na 45 minuten was het tijd voor een rondleiding door de maximaal bewaakte gevangenis – door een ex-politiek gevangene. De man zal waarschijnlijk wel een boeiend leven achter de rug hebben, maar klonk alsof het een verhaal was dat hij al voor de duizendste keer aframmelde. Hmm interessant om te zien en weten, maar dan was onze Tobani toch iets enthousiaster. Na een half uur was het weer tijd om terug te keren en traden terug naar onze wachtende ferry.
Eenmaal terug op het vasteland besloten we eerst een hapje te eten in Waterfront. Dat is een groot shopping mall aan de haven. Na de zoveelste keer fish & chips achter de kiezen, besluiten Steffi en ik het eten weg te gieten met een Savannah. Dat is een heerlijk drankje – soort cider – wat hier enorm populair is en waarvan je tien keer naar een toilet op zoek moet. Mo besloot de rollen om te keren en te gaan shoppen. Hoe ironisch is dat: de meisjes drinken een stevige ‘pint’ terwijl de kerel op een shopspree gaat.De bedoeling was om hier te chillen en wachten op Max die ons zou vergezellen voor een avondhike op Lion’s Head. De kleine berg staat bekend om haar prachtig uitzicht tijdens zonsondergang en is dus een must voor locals en toeristen. De jongens besloten ons vrouwen maar aan ons lot over te laten en snelden naar boven. Waar zijn de gentlemens toch gebleven? :p Steffi en ik zetten voet op sunsetview-deel en slaakten een diepe zucht. Ongelooflijk om de zon letterlijk te zien zakken in de zee. Goede padvindertjes zijnde hadden we gezorgd voor een zaklamp want het was inmiddels pikkedonker geworden. Ongelooflijk en adembenemend (letterlijk en figuurlijk).
Om onze dag in glorie te eindigen hielden we een laatste avondmaal met ons viertjes in Camps Bay. In een leuk seafood restaurantjes kon je voor 10 eurootjes eten met zicht op de oceaan. Heerlijk gewoon.. Dat zou je bij ons niet voor mogelijk houden. We waren alle vier bekaf en besloten rond tien uur huiswaarts te keren en ons warm bedje heerlijk te begroeten.
Saturday, April 24, 2010
Stage-updateje
Op stage gaat alles z’n gewone gangetje. Ik heb net m’n derde week achter de rug en vind het een zeer fijne werkplek. Ik volg stage bij het Engelstalig popcultuurtijdschrift ‘One Small Seed’. Mijn taak bestaat uit artikels schrijven voor de blog (geïnteresseerden: www.onesmallseed.net) en evenementen toevoegen. Wanneer nodig moet ik ook helpen met video’s en afbeeldingen downloaden of helpen met het programma Indesign tot zover mijn capaciteiten reiken. De artikels gaan vooral over talentvolle kunstenaars, fotografen of illustrators.
We mogen ook naar tentoonstellingen, voorstellingen, films of optredens gaan en die dan bespreken. Qua sector voel ik me wel als een vis in het water, het ligt volledig binnen in mijn interessegebied. Het enige nadeel is dat het veel bureauwerk is en acht uur per dag achter een computer zitten, is niet mijn idee van het ideale beroep. Maar ik heb fijne collega’s, goede achtergrondmuziek, en een niet te moeilijke taak. Soms niet echt het gevoel dat ik journalistiek gezien veel bij leer, maar het is zeker wel goed voor mijn Engels en het gaat natuurlijk vooral om de buitenlandervaring op dit moment.
We mogen ook naar tentoonstellingen, voorstellingen, films of optredens gaan en die dan bespreken. Qua sector voel ik me wel als een vis in het water, het ligt volledig binnen in mijn interessegebied. Het enige nadeel is dat het veel bureauwerk is en acht uur per dag achter een computer zitten, is niet mijn idee van het ideale beroep. Maar ik heb fijne collega’s, goede achtergrondmuziek, en een niet te moeilijke taak. Soms niet echt het gevoel dat ik journalistiek gezien veel bij leer, maar het is zeker wel goed voor mijn Engels en het gaat natuurlijk vooral om de buitenlandervaring op dit moment.
Friday, April 23, 2010
Het 'echte' Afrika
Wat heeft een mens nog meer nodig dan een weekendje weg in Zuid-Afrika met bijbehorende roadtrips, stranden en overweldigende natuurlandschappen.
Klein sfeerbeeld: What a view
Helemaal niets want afgelopen weekend was een heerlijke gelegenheid om een paar dagen te relaxen buiten Cape Town. Met nieuw gemaakte vrienden vertrokken we zaterdagochtend naar het huis van iemands ouders. Een roadtrip van 250 kilometer in een gehuurde auto en tussen de Afrikaanse bergen - genieten. We trokken naar Struisbaai, een klein dorpje met een mooi strand en rustige Zuid-Afrikaanse straten. Het was fijn om eens huizen te zien waarvoor geen gate zit en waar iedereen zich min of meer veilig voelt. Daar bevindt zich ook het ‘Suidelijkste punt van Suid-Afrika’. Cape Agulhas heeft een mooi strand met talrijke rotsen en een vuurtoren die je kan bezoeken. De ultieme toeristjes zijnde deden we dan ook alles wat er te bezoeken viel.
Tijd voor gekke bekken op het Suidelijkse punt
’s Avonds was het tijd voor een professionele braai met lekker eten. De sfeer was heerlijk om eens in de natuur te zijn en iedereen beter te leren kennen. Vijf Britten, twee Nederlanders en een Duitse, wat een combinatie. Het voelde meer als een invasie van de Britten maar het zijn allemaal supervriendelijke mensen dus zeker aangenaam gezelschap. Na het eten probeerde ik de nieuwelingen het spel ‘Jungle Speed’ aan te leren. Iedereen was eerst wat sceptisch maar viel dan toch voor het hilarische reactiesnelheidspel.
Klein sfeerbeeld: What a view
Helemaal niets want afgelopen weekend was een heerlijke gelegenheid om een paar dagen te relaxen buiten Cape Town. Met nieuw gemaakte vrienden vertrokken we zaterdagochtend naar het huis van iemands ouders. Een roadtrip van 250 kilometer in een gehuurde auto en tussen de Afrikaanse bergen - genieten. We trokken naar Struisbaai, een klein dorpje met een mooi strand en rustige Zuid-Afrikaanse straten. Het was fijn om eens huizen te zien waarvoor geen gate zit en waar iedereen zich min of meer veilig voelt. Daar bevindt zich ook het ‘Suidelijkste punt van Suid-Afrika’. Cape Agulhas heeft een mooi strand met talrijke rotsen en een vuurtoren die je kan bezoeken. De ultieme toeristjes zijnde deden we dan ook alles wat er te bezoeken viel.
Tijd voor gekke bekken op het Suidelijkse punt
’s Avonds was het tijd voor een professionele braai met lekker eten. De sfeer was heerlijk om eens in de natuur te zijn en iedereen beter te leren kennen. Vijf Britten, twee Nederlanders en een Duitse, wat een combinatie. Het voelde meer als een invasie van de Britten maar het zijn allemaal supervriendelijke mensen dus zeker aangenaam gezelschap. Na het eten probeerde ik de nieuwelingen het spel ‘Jungle Speed’ aan te leren. Iedereen was eerst wat sceptisch maar viel dan toch voor het hilarische reactiesnelheidspel.
Wat vissers in het plaatsje Struisbaai
Zondag zijn we naar het natuurreservaat ‘De Hoop’ geweest waar we eindelijk de geasfalteerde weg verlieten en eens door meer Afrikaanse landschappen reden. Ons huurautootje leek niet echt gebouwd voor off-road maar hield het toch nog goed vol. Eindelijk de kans om wat wildlife te zien en we werden dan ook beloond met struisvogels, bavianen, zebra’s en gazelles. Op het eind van de midddag was het eind om weer terug naar huis te gaan en verlieten de anderen voor de lange weg terug naar Cape Town.
Ondertussen al weer een weekje verder en ook weer leuke daagjes achter de rug. Maandag gaven we een braai (voor de niet-kenners: het Afrikaanse woord voor een barbecue) en er kwam veel meer volk opdagen dan verwacht. Eindelijk ook wat Belgen ontmoet, dat Vlaams mis ik hier toch wel hoor. De Nederlanders zien me hier namelijk als een Belg en plagen me daar dan ook maar al te graag mee. Ik merk dat ik me te veel Belg voel tegenwoordig en die ‘Hollanders’ weten daar niet echt verandering in te brengen ;-)
De braaiguys
Sunday, April 11, 2010
Avontuurlijke toeren
Nooit gedacht dat ik gisteren misschien zou moeten ‘vrezen’ voor mijn leven. Ik had met een huisgenoot afgesproken om een uitje te maken, maar wisten nog niet naar waar. Toen kreeg ik plotseling een brochure van abseilen in mijn gezicht gedrukt. Eerst niet helemaal zeker, maar dan toch de uitdaging aangegaan.
De Tafelberg is blijkbaar het hoogste commerciële abseilpunt ter wereld. Eerst met de kabelbaan naar boven en van het adembenemende uitzicht genoten. Nooit gedacht dat ik verliefd kon worden op een uitzicht, maar in Kaapstad is het toch wel liefde op het eerste gezicht geweest. Oehs en aahs ontsnapten ons en de camera’s genoten evenveel van het uitzicht. Waar ter wereld vind je nog een plaats waar twee oceanen, een enorme berg en stad samenkomen?
Terug naar ons ‘dodelijke’ avontuur. Rustig ondergingen we de briefing en korte klautertocht naar de ‘ledge’. Nog wat laatste berichtjes de wereld insturen, je weet maar nooit dat je toch te pletter slaat tegen de rotsen :p Het is 112 meter hoog en de moed zakte me al gauw in de schoenen. Ik heb Mohammed – huisgenoot - wel tien keer gezegd dat ik hem haat en het zijn schuld was dat ik de afgrond inkeek. Op dat moment gierde de adrenaline door mijn lichaam en daar gingen we, hop naar beneden. Mohammed ging een stuk sneller dan mij en aan het begin heb ik heel wat geroepen. Op een gegeven moment vond ik de moed om eens goed naar beneden te kijken en zoiets wil ik zeker nog eens herbeleven. Na vijf minuten – het leek wel een eeuwigheid – was het dan eindelijk voorbij en raakte ik met mijn voetjes weer de vaste ondergrond. Ik heb er absoluut geen spijt van, maar het is wel het engste wat ik ooit heb gedaan. Voor 60 eurootjes konden we onze bijna-dood tegemoet gaan en het was toch wel het geld waard. Misschien binnenkort ook een bungeejump of skydive? Daarvoor moet ik eerst nog meer moed verzamelen..
De rest van de middag hebben we de berg naar beneden gehiked. Een van de makkelijkere routes en onderweg passeerden ons heel wat hikers die nog naar de top moesten. Dat ben ik over een paar weken zeker ook van plan, veel bevredigender dan met de kabelbaan. De tocht naar beneden duurde toch ook zo’n 1,5 uur en onderweg heb ik typisch genoeg mijn voet omgeslagen. Resultaat: een verstuikte enkel. Dat is zeer irritant want er moet hier zeer veel heen- en weer gelopen worden. Voor de rest was het een heerlijke dag met fenomenale uitzichten en de warme zon op ons gezicht.
Cape Town is growing on me. Het is een fantastische stad die echt alles heeft: natuur, stranden, Tafelberg, stadsleven, enz. Na bijna twee weken ben ik het hier redelijk gewend geraakt en alles bevalt zeer goed. Het enige nadeel is dat het ’s avonds nogal gevaarlijk is om alleen buiten te komen. Als je geen auto hebt, beperkt dat nogal je mogelijkheden om echt iets te doen of ergens naartoe te gaan. In mei huur ik normaal gezien een autootje en zullen we zeker ook eens de regio rond Kaapstad gaan verkennen. Want Zuid-Afrika is natuurlijk niet enkel Kaapstad.
Zo mensjes, tot de volgende post. Zoals jullie zien heb ik eindelijk wat foto's geüpload. De eerste sfeerfoto's van mijn ervaringen :-)
Tot ziens!
Friday, April 2, 2010
Tegenstellende cultuurshock
De cultuurshock was de eerste paar dagen tegelijkertijd ongelooflijk groot, maar aan de andere kant ook miniem. De straten zien vaak overheersend zwart, maar de moderniteit van Kaapstad laat me steeds opnieuw vergeten dat ik in een Afrikaans land ben. Ik begin me wel al meer op mijn gemak te voelen. De ronselaars aan de minibusjes worden doodgewoon een grappig zicht en zijn niets meer om je zorgen over te maken.
Vanmiddag ging ik met mijn kamergenote naar het shopping mall Waterfront (op Goede Vrijdag is er niet al te veel open in het centrum). Het krioelt daar van de toeristen, voornamelijk blanken, en het is moeilijk een rustig plekje te vinden in die drukke bezigheid. Het winkelcentrum bevindt zich aan de haven waar zelfs een aantal zeehonden vertoeven. Ik zag er eentje maar die lag zo ongelooflijk stelde dat ik de vraag stelde of hij dood was. Laten we maar zeggen van niet. Overal in Kaapstad heb je fenomenaal zicht op de Tafelberg en nu was het een nog prachtiger zicht met de zee tussen ons in. Morgen zal ik eindelijk eens voet zetten op het natuurfenomeen, ik kan niet wachten!
Op de terugweg reden we in een minibusje dat wel een partybus leek. Ze was volgepropt met 18 man terwijl er eigenlijk maar plaats is voor 12. Een schrikwekkend zicht bij de eerste gedachte, maar de muziek stond zo hard dat iedereen begon mee te bewegen en zingen. Dat soort taferelen zie je niet in België. Ik houd nu al van Afrika, gewoon het feit dat het hier mogelijk is. Al die regeltjes die de Europeanen zich opleggen, worden hier gewoon aan de laars gelapt. De bus werd door de sfeer in een partybus omgetoverd, magisch gewoon.
Gisterenavond zijn we naar de Zula Bar in Cape Town city geweest. Het is een heel gezellige bar in Long Street, het uitgaanshart van de stad. Steffi, kamergenote, doet vrijwilligerswerk in een tehuis voor benadeelde jongeren. Gisteren zou er een hiphopvoorstelling plaats vinden en dat was een echte belevenis. De jongens van het tehuis zien er enorm gelukkig uit en mochten door het paasweekend eens extra uitgaan. Nooit gedacht dat ik me kon amuseren op hiphop, maar verbazingwekkend genoeg was het een heel leuke avond. De jongeren leefden zich uit op het podium en het publiek danste, klapte en joelde even hard mee. Ik heb er ook twee Nederlandse studenten ontmoet. Altijd leuk om mensen uit eigen land te zien en een babbeltje te slaan.
Om de zoveel tijd kwamen er een aantal jongens socializen die vroegen waar we vandaan kwamen. Zodra we vertelden dat Steffi Duits is en ik Nederlands, trokken ze een geschokt gezicht? “How can you be friends? Don’t German and Dutch people hate each other?!” Het leverde redelijk grappige taferelen op toen wij ze probeerden uit te leggen dat er geen reden is om elkaar te haten. Ik denk dat ze nog te veel in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog leven.
De updates zijn op dit moment nog wat lang ghehe. Laat maar weten als het saai wordt. Ondertussen houd ik me redelijk bezig met nieuwe dingen uitproberen en verkennen. Ik houd jullie op de hoogte en echt waar, foto's volgen. Ik moet dat helaas vanuit een internetcafé doen omdat het veel van mijn internetcredits vreet om te uploaden.
Goodbye en adios amigos xxx
Vanmiddag ging ik met mijn kamergenote naar het shopping mall Waterfront (op Goede Vrijdag is er niet al te veel open in het centrum). Het krioelt daar van de toeristen, voornamelijk blanken, en het is moeilijk een rustig plekje te vinden in die drukke bezigheid. Het winkelcentrum bevindt zich aan de haven waar zelfs een aantal zeehonden vertoeven. Ik zag er eentje maar die lag zo ongelooflijk stelde dat ik de vraag stelde of hij dood was. Laten we maar zeggen van niet. Overal in Kaapstad heb je fenomenaal zicht op de Tafelberg en nu was het een nog prachtiger zicht met de zee tussen ons in. Morgen zal ik eindelijk eens voet zetten op het natuurfenomeen, ik kan niet wachten!
Op de terugweg reden we in een minibusje dat wel een partybus leek. Ze was volgepropt met 18 man terwijl er eigenlijk maar plaats is voor 12. Een schrikwekkend zicht bij de eerste gedachte, maar de muziek stond zo hard dat iedereen begon mee te bewegen en zingen. Dat soort taferelen zie je niet in België. Ik houd nu al van Afrika, gewoon het feit dat het hier mogelijk is. Al die regeltjes die de Europeanen zich opleggen, worden hier gewoon aan de laars gelapt. De bus werd door de sfeer in een partybus omgetoverd, magisch gewoon.
Gisterenavond zijn we naar de Zula Bar in Cape Town city geweest. Het is een heel gezellige bar in Long Street, het uitgaanshart van de stad. Steffi, kamergenote, doet vrijwilligerswerk in een tehuis voor benadeelde jongeren. Gisteren zou er een hiphopvoorstelling plaats vinden en dat was een echte belevenis. De jongens van het tehuis zien er enorm gelukkig uit en mochten door het paasweekend eens extra uitgaan. Nooit gedacht dat ik me kon amuseren op hiphop, maar verbazingwekkend genoeg was het een heel leuke avond. De jongeren leefden zich uit op het podium en het publiek danste, klapte en joelde even hard mee. Ik heb er ook twee Nederlandse studenten ontmoet. Altijd leuk om mensen uit eigen land te zien en een babbeltje te slaan.
Om de zoveel tijd kwamen er een aantal jongens socializen die vroegen waar we vandaan kwamen. Zodra we vertelden dat Steffi Duits is en ik Nederlands, trokken ze een geschokt gezicht? “How can you be friends? Don’t German and Dutch people hate each other?!” Het leverde redelijk grappige taferelen op toen wij ze probeerden uit te leggen dat er geen reden is om elkaar te haten. Ik denk dat ze nog te veel in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog leven.
De updates zijn op dit moment nog wat lang ghehe. Laat maar weten als het saai wordt. Ondertussen houd ik me redelijk bezig met nieuwe dingen uitproberen en verkennen. Ik houd jullie op de hoogte en echt waar, foto's volgen. Ik moet dat helaas vanuit een internetcafé doen omdat het veel van mijn internetcredits vreet om te uploaden.
Goodbye en adios amigos xxx
Wednesday, March 31, 2010
Voetenwerk
Dag 2 in Kaapstad was al wat productiever dan de eerste.
Gisteren kwam ik namelijk om 11u aan op de luchthaven terwijl ik de dag ervoor rond 13u 's middags thuis was vertrokken. Slaapgebrek was dus de boodschap maar dat is ondertussen al redelijk ingehaald.
De komende week zal er veel nieuws op me afkomen en gisteren was dat natuurlijk de kennismaking met de stad en mijn huis voor de komende vier maanden. Het is een 'zot' (voor de Vlamingen onder jullie) huis en ik deel een ruime kamer met een Duits meisje. Er bevindt zich ook een Belgisch meisje in het huis waar ik dan graag snel wil mee socializen. Het huis heeft alle voorzieningen en comfort dat een mens nodig kan hebben. Er is zelfs een kleine kat aanwezig die de stilte opvult als iedereen op pad is. Over de beveiliging valt ook niet te twisten. Met twee geautomatiseerde poorten en tralies voor de ramen, hoeven we ons volgens mij niet veel zorgen te maken.
Het comfort gaat van een warme douche en hypermoderne keuken tot een televisie met dvd-speler. De vraag rijst naar boven of ik echt wel in Afrika ben. Ja toch zeker wel want een blik op de straten laat meer zwarten (is dat het politiek-correcte woord?) zien dan in de gemiddelde Europese stad. Jep het blijven grotendeels de donkere mensen en kleurlingen die overheersen. Blanken lijk je dan ook meer te zien in chique auto's en chique wijken.
Vandaag me dus goed uitgeslapen en op het gemakje richting Cape Town city centre getrokken. De minibus is een waar Afrikaans fenomeen. De chauffeur focust zich op het verkeer terwijl een soort ronselaar passagiers probeert te trekken. Het is een makkelijker vervoersmiddel dan een gewone bus en gaat ook sneller. Mijn huis bevindt zich in de Kaapse buitenwijk Observatory en is zo'n 20 minuten rijden van het centrum. Ik heb vooral voetenwerk verricht in het centrum en geprobeerd om tot aan de Tafelberg te raken, maar dat is te voet nogal een opdracht. De overweldigende natuur is dus voor later deze week.
Morgen moet ik 's middags naar mijn stageplaats voor een korte kennismaking en dinsdag begin ik effectief bij het tijdschrift. Ik ben eens benieuwd wat dat zal geven. Blijkbaar is er ook een ander Nederlandse stagaire dus dat kan nog leuk worden. Voor de rest wordt het grotendeels afwachten en probeer ik mensen te leren kennen. Strakjes ga ik iets eten en drinken met mijn Duitse kamergenote. Socializen is de opdracht de eerste paar weken en dat zal ik zeker doen. Ik zal mijn best doen deze blog wat te onderhouden en regelmatig een stukje te plaatsen.
Foto's volgen ook nog.
Zo, tot ziens en salut!
Greets,
Germine
Gisteren kwam ik namelijk om 11u aan op de luchthaven terwijl ik de dag ervoor rond 13u 's middags thuis was vertrokken. Slaapgebrek was dus de boodschap maar dat is ondertussen al redelijk ingehaald.
De komende week zal er veel nieuws op me afkomen en gisteren was dat natuurlijk de kennismaking met de stad en mijn huis voor de komende vier maanden. Het is een 'zot' (voor de Vlamingen onder jullie) huis en ik deel een ruime kamer met een Duits meisje. Er bevindt zich ook een Belgisch meisje in het huis waar ik dan graag snel wil mee socializen. Het huis heeft alle voorzieningen en comfort dat een mens nodig kan hebben. Er is zelfs een kleine kat aanwezig die de stilte opvult als iedereen op pad is. Over de beveiliging valt ook niet te twisten. Met twee geautomatiseerde poorten en tralies voor de ramen, hoeven we ons volgens mij niet veel zorgen te maken.
Het comfort gaat van een warme douche en hypermoderne keuken tot een televisie met dvd-speler. De vraag rijst naar boven of ik echt wel in Afrika ben. Ja toch zeker wel want een blik op de straten laat meer zwarten (is dat het politiek-correcte woord?) zien dan in de gemiddelde Europese stad. Jep het blijven grotendeels de donkere mensen en kleurlingen die overheersen. Blanken lijk je dan ook meer te zien in chique auto's en chique wijken.
Vandaag me dus goed uitgeslapen en op het gemakje richting Cape Town city centre getrokken. De minibus is een waar Afrikaans fenomeen. De chauffeur focust zich op het verkeer terwijl een soort ronselaar passagiers probeert te trekken. Het is een makkelijker vervoersmiddel dan een gewone bus en gaat ook sneller. Mijn huis bevindt zich in de Kaapse buitenwijk Observatory en is zo'n 20 minuten rijden van het centrum. Ik heb vooral voetenwerk verricht in het centrum en geprobeerd om tot aan de Tafelberg te raken, maar dat is te voet nogal een opdracht. De overweldigende natuur is dus voor later deze week.
Morgen moet ik 's middags naar mijn stageplaats voor een korte kennismaking en dinsdag begin ik effectief bij het tijdschrift. Ik ben eens benieuwd wat dat zal geven. Blijkbaar is er ook een ander Nederlandse stagaire dus dat kan nog leuk worden. Voor de rest wordt het grotendeels afwachten en probeer ik mensen te leren kennen. Strakjes ga ik iets eten en drinken met mijn Duitse kamergenote. Socializen is de opdracht de eerste paar weken en dat zal ik zeker doen. Ik zal mijn best doen deze blog wat te onderhouden en regelmatig een stukje te plaatsen.
Foto's volgen ook nog.
Zo, tot ziens en salut!
Greets,
Germine
Subscribe to:
Posts (Atom)
