Laatste dagje stage, laatste avondje Long Street, laatste weekendje weg, laatste boodschappen, laatste alles. Deze week wordt er een van voor de laatste keer dingen doen in Zuid-Afrika. Over een weekje stap ik op het vliegtuig terug naar Belgenland. Het dubbel gevoel heeft nu officieel toegeslagen. Aan de ene kant kan ik niet wachten om iedereen thuis terug te zien, maar anderzijds ga ik het hier heel hard missen.
De laatste weken zijn alle kamers in het huis bezet en bruist het van leven. Daar draagt natuurlijk ook het WK toe bij omdat we bijna elke avond aan de buis gekluisterd zitten. Het zorgt voor een groepsgevoel om samen te roepen en vloeken op die voetbalteams. De mensen die ik hier heb leren kennen ga ik erg missen en heb zeker een paar goede vrienden gemaakt. Gek om ze dan weer te achter te laten en mijn leven in België weer op te pikken. Dat lijkt me niet vanzelfsprekend omdat je uiteindelijk toch een aantal maanden je lief en leed met die mensen hebt gedeeld…
Oké, genoeg sentimenteel gezwans nu. Het WK houdt Zuid-Afrika en ook ons nog altijd in de ban. Een week geleden kreeg ik plots de kans om naar een wedstrijd in Cape Town te gaan kijken. Maandagochtend kreeg mijn baas een telefoontje van een vriend die 2 kaarten over had.
“Does anyone want two tickets for the Italy game tonight?”
Ik die er enorm veel spijt van had geen tickets gekocht te hebben, liet me dat geen twee keer zeggen. Ik keek stiekem rond me en er was niemand anders die enthousiast reageerde. “Uhm, I really want to go to a game. Can I have them?”
En zo geschiedde… Samen met mijn Nederlands kamergenootje Afke belandde ik ‘s avonds in een zee van azur blauw. Voor wie ik supporterde? Italië natuurlijk! Met een dikke trui, brede lach en vuvuzela vertrokken we naar het stadium. Hopla file van hier tot Tokio. We moesten mijn baas’ vriend ergens aan het stadium ontmoeten om de tickets over te kopen. Een tikje argwanend stapten we de ontmoetingsplaats binnen, maar de Zwitserse kerel bleek enkel maar eerbare bedoelingen te hebben.
Betalen, tickets in de hand en off we go. Het was ongelooflijk surrealistisch om eindelijk bij zo’n match aanwezig te zijn, maar wat een genot! Die grote toeters kunnen inderdaad irritant zijn, maar in zo’n massa valt dat niet op. Vooral als je zelf op zo’n ding staat te blazen tot je niet meer bijkomt. Reken maar dat ik zo’n heerlijke vuvuzela mee naar huis neem… Gent pas maar op! Maar kom, we waren daar dus om Italië aan te moedigen. Alleen jammer dat ze er niet al te veel van bakken tijdens dit WK. Het was weliswaar een wondermooie avond om nooit te vergeten. Once in a lifetime experience, zoals zoveel in dit land. Ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken en zou het zo weer doen.
Dus terug naar het heden. Het is mijn laatste weekje en mijn verantwoordelijkheden en verplichtingen heb ik vervuld. Zondag heb ik mijn stageverslag en laatste reflectie doorgestuurd en gisteren was het mijn laatste stagedag. Ik heb het er leuk gehad en veel gelachen. Het zal wel gek zijn om niet meer elke dag op kantoor binnen te lopen… Maar heey, kantoorwerk zal toch nooit mijn ding worden. Pizzahut here I come again ;-)
Komend weekend ga ik nog een laatste weekendje weg met Jozefien en Afke. Dat zal een Nederlandstalig weekendje worden, goede voorbereiding op mijn terugkomst in mijn Nederlandstalige landjes. Vrijdagochtend vertrekken we opnieuw voor een roadtrip naar de westkust van Zuid-Afrika, richting het noorden. Het is hopen op goed weer want die omgeving bulkt van de mooie natuur en bergen. We willen naar Cederberg en heel wat hiken. Nog wat goede beweging voor ik weer 12 uur op een vliegtuig moet zitten… Ik heb er in ieder geval zin in en misschien zou dit wel eens mijn laatste update kunnen zijn.
Zoja, het was een ongelooflijk fijne ervaring en ik ga het hier missen.
Adios Zuid-Afrika, you won me over big time! I will see you again... someday :-)
No comments:
Post a Comment