Tegenstellende cultuurshock

De cultuurshock was de eerste paar dagen tegelijkertijd ongelooflijk groot, maar aan de andere kant ook miniem. De straten zien vaak overheersend zwart, maar de moderniteit van Kaapstad laat me steeds opnieuw vergeten dat ik in een Afrikaans land ben. Ik begin me wel al meer op mijn gemak te voelen. De ronselaars aan de minibusjes worden doodgewoon een grappig zicht en zijn niets meer om je zorgen over te maken.

Vanmiddag ging ik met mijn kamergenote naar het shopping mall Waterfront (op Goede Vrijdag is er niet al te veel open in het centrum). Het krioelt daar van de toeristen, voornamelijk blanken, en het is moeilijk een rustig plekje te vinden in die drukke bezigheid. Het winkelcentrum bevindt zich aan de haven waar zelfs een aantal zeehonden vertoeven. Ik zag er eentje maar die lag zo ongelooflijk stelde dat ik de vraag stelde of hij dood was. Laten we maar zeggen van niet. Overal in Kaapstad heb je fenomenaal zicht op de Tafelberg en nu was het een nog prachtiger zicht met de zee tussen ons in. Morgen zal ik eindelijk eens voet zetten op het natuurfenomeen, ik kan niet wachten!

Op de terugweg reden we in een minibusje dat wel een partybus leek. Ze was volgepropt met 18 man terwijl er eigenlijk maar plaats is voor 12. Een schrikwekkend zicht bij de eerste gedachte, maar de muziek stond zo hard dat iedereen begon mee te bewegen en zingen. Dat soort taferelen zie je niet in België. Ik houd nu al van Afrika, gewoon het feit dat het hier mogelijk is. Al die regeltjes die de Europeanen zich opleggen, worden hier gewoon aan de laars gelapt. De bus werd door de sfeer in een partybus omgetoverd, magisch gewoon.

Gisterenavond zijn we naar de Zula Bar in Cape Town city geweest. Het is een heel gezellige bar in Long Street, het uitgaanshart van de stad. Steffi, kamergenote, doet vrijwilligerswerk in een tehuis voor benadeelde jongeren. Gisteren zou er een hiphopvoorstelling plaats vinden en dat was een echte belevenis. De jongens van het tehuis zien er enorm gelukkig uit en mochten door het paasweekend eens extra uitgaan. Nooit gedacht dat ik me kon amuseren op hiphop, maar verbazingwekkend genoeg was het een heel leuke avond. De jongeren leefden zich uit op het podium en het publiek danste, klapte en joelde even hard mee. Ik heb er ook twee Nederlandse studenten ontmoet. Altijd leuk om mensen uit eigen land te zien en een babbeltje te slaan.
Om de zoveel tijd kwamen er een aantal jongens socializen die vroegen waar we vandaan kwamen. Zodra we vertelden dat Steffi Duits is en ik Nederlands, trokken ze een geschokt gezicht? “How can you be friends? Don’t German and Dutch people hate each other?!” Het leverde redelijk grappige taferelen op toen wij ze probeerden uit te leggen dat er geen reden is om elkaar te haten. Ik denk dat ze nog te veel in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog leven.

De updates zijn op dit moment nog wat lang ghehe. Laat maar weten als het saai wordt. Ondertussen houd ik me redelijk bezig met nieuwe dingen uitproberen en verkennen. Ik houd jullie op de hoogte en echt waar, foto's volgen. Ik moet dat helaas vanuit een internetcafé doen omdat het veel van mijn internetcredits vreet om te uploaden.

Goodbye en adios amigos xxx