Friday, May 14, 2010
Finally some pictures again
Goodbye braai van Mo --> veel meer volk dan verwacht, het paste maar net ;-)
Steffi in een van haar o zo fantastische poses
Tijdens de hike: zicht op Table Mountain
Robben Island
Overseas view van Table Mountain
Little peek in de maximaal-beveiligde gevangenis
Steffi in een van haar o zo fantastische poses
De maximaal-beveiligde gevangenis
Sunset vanop Lion's Head
Sunset vanop Lion's Head
Tijdens de hike: zicht op Table Mountain
Sunset view vanaf Lion's Head
Steffi in haar stoerste pose na een uur hiken
Groepsfotootje voor in het donker terug naar
beneden te hiken
beneden te hiken
Afrika = easy
Sommige dingen in het leven zijn nu eenmaal makkelijker en vrijer in Afrika. Daar behoort ook het fenomeen autorijden toe. Door de rijstijl van sommige Zuid-Afrikanen is het moeilijk zelf geen brutale moves te ontwikkelen. Een u-turn maken met een ongekende snelheid terwijl er drie politiewagens in de buurt staan is een van die gedurfde acties. Je durft meer als er geen tegenligger aankomt en trekt je minder aan van de politie. Zij trekken zich ook gewoon minder van ons – bestuurders - aan.
Woensdag gingen we op café en ik bracht een huisgenootje naar huis om daarna terug te keren. Ik had een biertje op en hop had het zitten: politiecontrole. Steffi en ik werden gestopt en ik moest mijn rijbewijs laten zien. Hmm toevallig dat mijn internationaal rijbewijs nu net in die gestolen auto zat. Ik had gelukkig wel een kopie en mijn Belgisch rijbewijs bij, geen probleem dus. Plots vormde de politieman de woorden: “Be careful ladies, you should better stop drinking tonight.” Grote ogen en paniek die bijna op mijn gezicht af te lezen viel. Mijn rustig antwoord was dan ook: “Oh, I only had one sir.” “Oke, you just smell like alcohol but you seem fine. Just stop drinking now and carry on.”
Steffi en ik slaakten toch een diepe zucht van opluchting. We reden weg en barstten in lachen uit. Die Afrikanen zijn echt makkelijk!
Een uur erna besloten we naar het centrum te gaan met twee vrienden, maar plots besloten nog twee anderen ook mee te gaan. Oeps met z’n zessen in de auto terwijl dat absoluut niet mag en je maar verzekerd bent voor vier personen, niet al te slim. We passeren weer een aantal politiewagens en bij een stoplicht staat er zelfs eentje achter ons. Tja, met vier grote kerels op elkaars schoot op de achterbank kan je nu niet echt veel doen om je te verstoppen. De politie trekt zich er weer eens niets van aan en rijdt ons ontspannen voorbij. Nogmaals, ik houd van Afrika en de relaxede houding. Niet dat ik er een gewoonte van zal maken natuurlijk, ik blijf braaf! Het zal alleen weer moeilijk zijn om me weer helemaal aan te passen aan de strikte regeltjes in België ;-)
En ja, foto's volgen mensen... Ik steek het op de dure internetverbinding in Afrika, wel een van de dingen die ik hier niet zal missen ;-)
Woensdag gingen we op café en ik bracht een huisgenootje naar huis om daarna terug te keren. Ik had een biertje op en hop had het zitten: politiecontrole. Steffi en ik werden gestopt en ik moest mijn rijbewijs laten zien. Hmm toevallig dat mijn internationaal rijbewijs nu net in die gestolen auto zat. Ik had gelukkig wel een kopie en mijn Belgisch rijbewijs bij, geen probleem dus. Plots vormde de politieman de woorden: “Be careful ladies, you should better stop drinking tonight.” Grote ogen en paniek die bijna op mijn gezicht af te lezen viel. Mijn rustig antwoord was dan ook: “Oh, I only had one sir.” “Oke, you just smell like alcohol but you seem fine. Just stop drinking now and carry on.”
Steffi en ik slaakten toch een diepe zucht van opluchting. We reden weg en barstten in lachen uit. Die Afrikanen zijn echt makkelijk!
Een uur erna besloten we naar het centrum te gaan met twee vrienden, maar plots besloten nog twee anderen ook mee te gaan. Oeps met z’n zessen in de auto terwijl dat absoluut niet mag en je maar verzekerd bent voor vier personen, niet al te slim. We passeren weer een aantal politiewagens en bij een stoplicht staat er zelfs eentje achter ons. Tja, met vier grote kerels op elkaars schoot op de achterbank kan je nu niet echt veel doen om je te verstoppen. De politie trekt zich er weer eens niets van aan en rijdt ons ontspannen voorbij. Nogmaals, ik houd van Afrika en de relaxede houding. Niet dat ik er een gewoonte van zal maken natuurlijk, ik blijf braaf! Het zal alleen weer moeilijk zijn om me weer helemaal aan te passen aan de strikte regeltjes in België ;-)
En ja, foto's volgen mensen... Ik steek het op de dure internetverbinding in Afrika, wel een van de dingen die ik hier niet zal missen ;-)
Sunday, May 9, 2010
Willekeurige vrijdag
Beeld je eens een willekeurige vrijdag in. Het is bijna weekend maar je kan niet meer. De dag begint al niet zo super als je een uur te laat voor stage opstaat. Je belt dat je later bent en springt gauw onder de douche en haast je naar de auto om te vertrekken. Gate open en met je net wakkere ogen stel je vast dat de auto weg is. Ik kijk vol ongeloof naar Steffie – die me even verbouwereerd terugstaart – en zeg: “This must be a joke. Steffie, please just tell me this is a joke!”
Geen grapje dus want hier zit ik nu – na een bewogen dagje – zonder auto. De o zo vriendelijke dieven besloten vannacht onze auto uit het rijtje van drie andere voertuigen grofweg te jatten. Het waren duidelijk pro’s want ze waren uit op de onderdelen. Na wat telefoontjes met het verhuurbedrijf kreeg ik het nieuws te horen: “They found the car, but it’s a mess…” Bumpers, onderdelen en weet ik veel wat nog waren hun objectief. Jammer voor ons maar na nog geen week zijn we de auto dus alweer kwijt. Oh but how do we love Cape Town!
Voor mij geen stage vandaag want wij moesten vanmorgen dus een tijdje doorbrengen op het politiebureau. Neenee niet omdat we zelf verdacht werden, maar omdat de politie ronduit langzaam is en soms echt achterlijk lijkt. Maar deze fantastische dag kunnen we dus gelukkig achter ons laten en maandag krijgen we een nieuwe auto. Nog bummer is dat mijn internationaal rijbewijs erin zat, hopelijk zorgt dat nu niet voor te veel problemen.
Het is weer eens bewezen. Kaapstad is een stad die ik nooit zal vergeten, en niet alleen op vlak van de heerlijke sfeer en fenomenale uitzichten. Op dat vlak ben ik enorm dankbaar voor een kleinere stad zoals Gent waar je enkel moet zorgen dat je fiets goed op slot staat maar ze zich nooit zo snel aan een auto zullen wagen. Deze gebeurtenis is een die zeker en vast aan de potentiële kinderen zal verteld worden. “Kindjes, ga maar nooit naar Kaapstad. Hoe mooi het daar ook is, wees er maar zeker van dat je een aantal dingen zal ervaren die je liever zo snel mogelijk vergeet.” Wees gerust mensen, zo erg is het hier nu ook niet gesteld. Ik denk dat ik gewoon het woord ‘pech’ op mijn voorhoofd heb geschreven staan ;-) De meerderheid die ik ken heeft niets meegemaakt tijdens heel hun verblijf en hopelijk blijft dat zo.. Niemand hoeft zich dus te laten afschrikken. Nu gebruiken we bijvoorbeeld het afgesloten carpark waarbij er al een heel kleine kans dat we hetzelfde zullen meemaken. In Afrika gebeuren er nu eenmaal ook minder fijne dingen maar het belangrijkste is dat we blijven lachen ;-) Dat doen we dus ook met volle teugen...
Tot siens mis amigos!
Geen grapje dus want hier zit ik nu – na een bewogen dagje – zonder auto. De o zo vriendelijke dieven besloten vannacht onze auto uit het rijtje van drie andere voertuigen grofweg te jatten. Het waren duidelijk pro’s want ze waren uit op de onderdelen. Na wat telefoontjes met het verhuurbedrijf kreeg ik het nieuws te horen: “They found the car, but it’s a mess…” Bumpers, onderdelen en weet ik veel wat nog waren hun objectief. Jammer voor ons maar na nog geen week zijn we de auto dus alweer kwijt. Oh but how do we love Cape Town!
Voor mij geen stage vandaag want wij moesten vanmorgen dus een tijdje doorbrengen op het politiebureau. Neenee niet omdat we zelf verdacht werden, maar omdat de politie ronduit langzaam is en soms echt achterlijk lijkt. Maar deze fantastische dag kunnen we dus gelukkig achter ons laten en maandag krijgen we een nieuwe auto. Nog bummer is dat mijn internationaal rijbewijs erin zat, hopelijk zorgt dat nu niet voor te veel problemen.
Het is weer eens bewezen. Kaapstad is een stad die ik nooit zal vergeten, en niet alleen op vlak van de heerlijke sfeer en fenomenale uitzichten. Op dat vlak ben ik enorm dankbaar voor een kleinere stad zoals Gent waar je enkel moet zorgen dat je fiets goed op slot staat maar ze zich nooit zo snel aan een auto zullen wagen. Deze gebeurtenis is een die zeker en vast aan de potentiële kinderen zal verteld worden. “Kindjes, ga maar nooit naar Kaapstad. Hoe mooi het daar ook is, wees er maar zeker van dat je een aantal dingen zal ervaren die je liever zo snel mogelijk vergeet.” Wees gerust mensen, zo erg is het hier nu ook niet gesteld. Ik denk dat ik gewoon het woord ‘pech’ op mijn voorhoofd heb geschreven staan ;-) De meerderheid die ik ken heeft niets meegemaakt tijdens heel hun verblijf en hopelijk blijft dat zo.. Niemand hoeft zich dus te laten afschrikken. Nu gebruiken we bijvoorbeeld het afgesloten carpark waarbij er al een heel kleine kans dat we hetzelfde zullen meemaken. In Afrika gebeuren er nu eenmaal ook minder fijne dingen maar het belangrijkste is dat we blijven lachen ;-) Dat doen we dus ook met volle teugen...
Tot siens mis amigos!
Monday, May 3, 2010
Belgisch/Hollandse week
De zondag vlogen twee Belgische medejournalistiekers naar Zuid-Afrika en deden daarmee ook een weekje Kaapstad aan. Ze lopen stage in België maar komen via een schoolproject twee weken naar Zuid-Afrika om interviews af te nemen en research te doen. Helaas volledig op eigen kosten, zo bleek, maar ze kunnen wel wat terugverdienen als hun artikels gepubliceerd worden.
Zodus, twee Belgen van mijn Gentse school op bezoek, dat kon niet ongemerkt voorbij gaan. De ultieme gastvrouw zijnde nodigde ik ze zondagavond uit om een hapje te komen eten in our humble home. Na een slapeloze nacht namen ze dat aanbod toch met beide handen aan. Gelukkig want het was fijn om wat mensen van thuis te zien. Gauthier en Tanguy kwamen met een net gehuurde auto aan tuffen en zagen er toch wel wat schrikachtig uit. Wat wil je ook, al die verhalen over Kaapstad en Zuid-Afrika. Je zou voor minder… Na wat praten en natuurlijk veel vertellen over de stad kwamen we tot de conclusie hoe gek het wel is dat we elkaar nu pas leren kennen. Gauthier en ik zitten namelijk in de zelfde hogeschool, opleiding, jaar en kotgebouw. Blijkbaar moesten we naar Zuid-Afrika komen om elkaar allemaal eens wat beter te leren kennen… Een welkom gegeven, dat zeker want het zijn coole kerels. Hoe kan het ook anders als ze journalistiek studeren ;-)
Woensdagavond kwamen ze naar onze afscheidsbraai voor Mo en Gauthier liet zich daar dan ook rijkelijk gaan, in de wijn dan welteverstaan. Vrijdag besloten ze ons te vergezellen naar een dronken Dutchfest voor Koninginnedag. Tja, ik heb het zelf al in geen jaren gevierd en had al die dronken Hollanders dus ook niet volledig zien aankomen. Ze geloven standvastig in oranje boven, dat is zeker. Die avond zijn we eerst gaan eten in Mama Afrika – bekend Afrikaans restaurant - waar ze krokodil, struisvogel, springbok, enz. serveren. Nooit gedacht dat ik een vork met krokodil voorbij mijn tanden zou laten passeren, maar hmmm dat was heerlijk. Na een paar uur besloten we dan richting Rafiki’s te gaan, daar zou het dronkenmanfeest plaatsvinden. Kortom, het was een fijne avond en resulteerde uiteindelijk in zelf niet dronken zijn op Koninginnedag. Misschien toch echt geen echte Hollander meer…
Het weekend is net voorbij maar was een heerlijk druk weekend. Zaterdagmiddag kregen we eindelijk onze huurauto voor de deur gedropt. Een witte volkswagen chico –zoals er oneindig veel rondrijden – zonder stuurbekrachtiging maar met radio/cd-speler en centrale slotvergrendeling. Het contrast is duidelijk.
Zaterdag namen we de auto dan ook al meteen voor een spin naar het vliegveld, shopping mall Waterfront en Signal Hill voor een weer eens een fenomenaal uitzicht op de zonsondergang. Signal Hill zit vast aan Lion’s Head maar in tegenstelling tot het Leeuwenhoofd kan je gewoon naar de sunset view rijden en genieten van het uitzicht.’s Avonds was het weer eens tijd voor een braai in het huis van Jozefiens – Belgisch huisgenootje – vrienden. Het was een heel gezellige avond en resulteerde in een uitgaansavondje in Long Street.Gisteren zijn we naar een massabraai in een van de townships geweest. Het was weer met Jozefien en haar Hollandse vrienden en ik ben heel blij dat ik het meegemaakt heb. Er hing een heerlijke sfeer en het gezelschap ontbrak er ook niet aan. Kortom, het was een heerlijke namiddag met goed eten, gezelschap, muziek en een brandend zonnetje. Zulke weekends zijn tegelijk ontspannen maar toch druk, zoals ik ze het liefst heb en hoop ze nog veel mee te maken hier in Cape Town, Zuid-Afrika.
Zo, dat was weer eens een lange update. Het spijt me mensen, ik vrees dat het op dit vlak toch mijn journalistieke vaardigheden zijn die de kop op steken ;-)
Over and out,
Germine
Zodus, twee Belgen van mijn Gentse school op bezoek, dat kon niet ongemerkt voorbij gaan. De ultieme gastvrouw zijnde nodigde ik ze zondagavond uit om een hapje te komen eten in our humble home. Na een slapeloze nacht namen ze dat aanbod toch met beide handen aan. Gelukkig want het was fijn om wat mensen van thuis te zien. Gauthier en Tanguy kwamen met een net gehuurde auto aan tuffen en zagen er toch wel wat schrikachtig uit. Wat wil je ook, al die verhalen over Kaapstad en Zuid-Afrika. Je zou voor minder… Na wat praten en natuurlijk veel vertellen over de stad kwamen we tot de conclusie hoe gek het wel is dat we elkaar nu pas leren kennen. Gauthier en ik zitten namelijk in de zelfde hogeschool, opleiding, jaar en kotgebouw. Blijkbaar moesten we naar Zuid-Afrika komen om elkaar allemaal eens wat beter te leren kennen… Een welkom gegeven, dat zeker want het zijn coole kerels. Hoe kan het ook anders als ze journalistiek studeren ;-)
Woensdagavond kwamen ze naar onze afscheidsbraai voor Mo en Gauthier liet zich daar dan ook rijkelijk gaan, in de wijn dan welteverstaan. Vrijdag besloten ze ons te vergezellen naar een dronken Dutchfest voor Koninginnedag. Tja, ik heb het zelf al in geen jaren gevierd en had al die dronken Hollanders dus ook niet volledig zien aankomen. Ze geloven standvastig in oranje boven, dat is zeker. Die avond zijn we eerst gaan eten in Mama Afrika – bekend Afrikaans restaurant - waar ze krokodil, struisvogel, springbok, enz. serveren. Nooit gedacht dat ik een vork met krokodil voorbij mijn tanden zou laten passeren, maar hmmm dat was heerlijk. Na een paar uur besloten we dan richting Rafiki’s te gaan, daar zou het dronkenmanfeest plaatsvinden. Kortom, het was een fijne avond en resulteerde uiteindelijk in zelf niet dronken zijn op Koninginnedag. Misschien toch echt geen echte Hollander meer…
Het weekend is net voorbij maar was een heerlijk druk weekend. Zaterdagmiddag kregen we eindelijk onze huurauto voor de deur gedropt. Een witte volkswagen chico –zoals er oneindig veel rondrijden – zonder stuurbekrachtiging maar met radio/cd-speler en centrale slotvergrendeling. Het contrast is duidelijk.
Zaterdag namen we de auto dan ook al meteen voor een spin naar het vliegveld, shopping mall Waterfront en Signal Hill voor een weer eens een fenomenaal uitzicht op de zonsondergang. Signal Hill zit vast aan Lion’s Head maar in tegenstelling tot het Leeuwenhoofd kan je gewoon naar de sunset view rijden en genieten van het uitzicht.’s Avonds was het weer eens tijd voor een braai in het huis van Jozefiens – Belgisch huisgenootje – vrienden. Het was een heel gezellige avond en resulteerde in een uitgaansavondje in Long Street.Gisteren zijn we naar een massabraai in een van de townships geweest. Het was weer met Jozefien en haar Hollandse vrienden en ik ben heel blij dat ik het meegemaakt heb. Er hing een heerlijke sfeer en het gezelschap ontbrak er ook niet aan. Kortom, het was een heerlijke namiddag met goed eten, gezelschap, muziek en een brandend zonnetje. Zulke weekends zijn tegelijk ontspannen maar toch druk, zoals ik ze het liefst heb en hoop ze nog veel mee te maken hier in Cape Town, Zuid-Afrika.
Zo, dat was weer eens een lange update. Het spijt me mensen, ik vrees dat het op dit vlak toch mijn journalistieke vaardigheden zijn die de kop op steken ;-)
Over and out,
Germine
Vijf weken
Morgen zijn er vijf weken Zuid-Afrika voorbij. De week bestaat nog steeds vooral uit stage en ’s avonds af en toe iets gaan eten of drinken. De weekends zijn altijd wat drukker en zijn heerlijk om door te brengen op een toeristische trekpleister of gewoon genieten van Kaapstad.
Vorig weekend was Mo’s (Mohammeds bijnaam in Cape Town) laatste weekend in deze wondermooie capitool. Op zaterdag begaven we ons eindelijk op een stukje geschiedenis van Zuid-Afrika: Robben Island. Dat is een eiland op zo’n 20 kilometer van Kaapstad waar de voormalige gevangenis gevestigd is.
Het eiland speelde een prominente rol tijdens de dagen van de Apartheid in Zuid-Afrika. Op het eiland zaten enkel zwarte gevangenen, puur het gevolg van het Apartheidsregime in Zuid-Afrika. Hoe erg de geschiedenis van het land ook moge zijn, ze weten er weer een toeristische trekpleister van te maken. Niks op tegen want elke bezoeker van Kaapstad moet het gezien hebben, het is een deel van het land en mag niet vergeten worden.Om 11u stonden we braaf aan de ferry om de oversteek te maken naar het eiland. Na 20 minuutjes legden we aan en werden al begroet door een dikke zeehond die zijn schoonheidsslaapje hield. Net zoals menig toerist pakte ook ik mijn camera gretig boven en schoot wat plaatjes. Dan naar de bus voor een tour met gids op het eiland. Tobani – grapjas van dienst – wist de volle bus te entertainen en wij waren dan ook oprecht geïnteresseerd in de dingen die hier gebeurd zijn. Na 45 minuten was het tijd voor een rondleiding door de maximaal bewaakte gevangenis – door een ex-politiek gevangene. De man zal waarschijnlijk wel een boeiend leven achter de rug hebben, maar klonk alsof het een verhaal was dat hij al voor de duizendste keer aframmelde. Hmm interessant om te zien en weten, maar dan was onze Tobani toch iets enthousiaster. Na een half uur was het weer tijd om terug te keren en traden terug naar onze wachtende ferry.
Eenmaal terug op het vasteland besloten we eerst een hapje te eten in Waterfront. Dat is een groot shopping mall aan de haven. Na de zoveelste keer fish & chips achter de kiezen, besluiten Steffi en ik het eten weg te gieten met een Savannah. Dat is een heerlijk drankje – soort cider – wat hier enorm populair is en waarvan je tien keer naar een toilet op zoek moet. Mo besloot de rollen om te keren en te gaan shoppen. Hoe ironisch is dat: de meisjes drinken een stevige ‘pint’ terwijl de kerel op een shopspree gaat.De bedoeling was om hier te chillen en wachten op Max die ons zou vergezellen voor een avondhike op Lion’s Head. De kleine berg staat bekend om haar prachtig uitzicht tijdens zonsondergang en is dus een must voor locals en toeristen. De jongens besloten ons vrouwen maar aan ons lot over te laten en snelden naar boven. Waar zijn de gentlemens toch gebleven? :p Steffi en ik zetten voet op sunsetview-deel en slaakten een diepe zucht. Ongelooflijk om de zon letterlijk te zien zakken in de zee. Goede padvindertjes zijnde hadden we gezorgd voor een zaklamp want het was inmiddels pikkedonker geworden. Ongelooflijk en adembenemend (letterlijk en figuurlijk).
Om onze dag in glorie te eindigen hielden we een laatste avondmaal met ons viertjes in Camps Bay. In een leuk seafood restaurantjes kon je voor 10 eurootjes eten met zicht op de oceaan. Heerlijk gewoon.. Dat zou je bij ons niet voor mogelijk houden. We waren alle vier bekaf en besloten rond tien uur huiswaarts te keren en ons warm bedje heerlijk te begroeten.
Vorig weekend was Mo’s (Mohammeds bijnaam in Cape Town) laatste weekend in deze wondermooie capitool. Op zaterdag begaven we ons eindelijk op een stukje geschiedenis van Zuid-Afrika: Robben Island. Dat is een eiland op zo’n 20 kilometer van Kaapstad waar de voormalige gevangenis gevestigd is.
Het eiland speelde een prominente rol tijdens de dagen van de Apartheid in Zuid-Afrika. Op het eiland zaten enkel zwarte gevangenen, puur het gevolg van het Apartheidsregime in Zuid-Afrika. Hoe erg de geschiedenis van het land ook moge zijn, ze weten er weer een toeristische trekpleister van te maken. Niks op tegen want elke bezoeker van Kaapstad moet het gezien hebben, het is een deel van het land en mag niet vergeten worden.Om 11u stonden we braaf aan de ferry om de oversteek te maken naar het eiland. Na 20 minuutjes legden we aan en werden al begroet door een dikke zeehond die zijn schoonheidsslaapje hield. Net zoals menig toerist pakte ook ik mijn camera gretig boven en schoot wat plaatjes. Dan naar de bus voor een tour met gids op het eiland. Tobani – grapjas van dienst – wist de volle bus te entertainen en wij waren dan ook oprecht geïnteresseerd in de dingen die hier gebeurd zijn. Na 45 minuten was het tijd voor een rondleiding door de maximaal bewaakte gevangenis – door een ex-politiek gevangene. De man zal waarschijnlijk wel een boeiend leven achter de rug hebben, maar klonk alsof het een verhaal was dat hij al voor de duizendste keer aframmelde. Hmm interessant om te zien en weten, maar dan was onze Tobani toch iets enthousiaster. Na een half uur was het weer tijd om terug te keren en traden terug naar onze wachtende ferry.
Eenmaal terug op het vasteland besloten we eerst een hapje te eten in Waterfront. Dat is een groot shopping mall aan de haven. Na de zoveelste keer fish & chips achter de kiezen, besluiten Steffi en ik het eten weg te gieten met een Savannah. Dat is een heerlijk drankje – soort cider – wat hier enorm populair is en waarvan je tien keer naar een toilet op zoek moet. Mo besloot de rollen om te keren en te gaan shoppen. Hoe ironisch is dat: de meisjes drinken een stevige ‘pint’ terwijl de kerel op een shopspree gaat.De bedoeling was om hier te chillen en wachten op Max die ons zou vergezellen voor een avondhike op Lion’s Head. De kleine berg staat bekend om haar prachtig uitzicht tijdens zonsondergang en is dus een must voor locals en toeristen. De jongens besloten ons vrouwen maar aan ons lot over te laten en snelden naar boven. Waar zijn de gentlemens toch gebleven? :p Steffi en ik zetten voet op sunsetview-deel en slaakten een diepe zucht. Ongelooflijk om de zon letterlijk te zien zakken in de zee. Goede padvindertjes zijnde hadden we gezorgd voor een zaklamp want het was inmiddels pikkedonker geworden. Ongelooflijk en adembenemend (letterlijk en figuurlijk).
Om onze dag in glorie te eindigen hielden we een laatste avondmaal met ons viertjes in Camps Bay. In een leuk seafood restaurantjes kon je voor 10 eurootjes eten met zicht op de oceaan. Heerlijk gewoon.. Dat zou je bij ons niet voor mogelijk houden. We waren alle vier bekaf en besloten rond tien uur huiswaarts te keren en ons warm bedje heerlijk te begroeten.
Subscribe to:
Posts (Atom)
