Op stage gaat alles z’n gewone gangetje. Ik heb net m’n derde week achter de rug en vind het een zeer fijne werkplek. Ik volg stage bij het Engelstalig popcultuurtijdschrift ‘One Small Seed’. Mijn taak bestaat uit artikels schrijven voor de blog (geïnteresseerden: www.onesmallseed.net) en evenementen toevoegen. Wanneer nodig moet ik ook helpen met video’s en afbeeldingen downloaden of helpen met het programma Indesign tot zover mijn capaciteiten reiken. De artikels gaan vooral over talentvolle kunstenaars, fotografen of illustrators.
We mogen ook naar tentoonstellingen, voorstellingen, films of optredens gaan en die dan bespreken. Qua sector voel ik me wel als een vis in het water, het ligt volledig binnen in mijn interessegebied. Het enige nadeel is dat het veel bureauwerk is en acht uur per dag achter een computer zitten, is niet mijn idee van het ideale beroep. Maar ik heb fijne collega’s, goede achtergrondmuziek, en een niet te moeilijke taak. Soms niet echt het gevoel dat ik journalistiek gezien veel bij leer, maar het is zeker wel goed voor mijn Engels en het gaat natuurlijk vooral om de buitenlandervaring op dit moment.
Saturday, April 24, 2010
Friday, April 23, 2010
Het 'echte' Afrika
Wat heeft een mens nog meer nodig dan een weekendje weg in Zuid-Afrika met bijbehorende roadtrips, stranden en overweldigende natuurlandschappen.
Klein sfeerbeeld: What a view
Helemaal niets want afgelopen weekend was een heerlijke gelegenheid om een paar dagen te relaxen buiten Cape Town. Met nieuw gemaakte vrienden vertrokken we zaterdagochtend naar het huis van iemands ouders. Een roadtrip van 250 kilometer in een gehuurde auto en tussen de Afrikaanse bergen - genieten. We trokken naar Struisbaai, een klein dorpje met een mooi strand en rustige Zuid-Afrikaanse straten. Het was fijn om eens huizen te zien waarvoor geen gate zit en waar iedereen zich min of meer veilig voelt. Daar bevindt zich ook het ‘Suidelijkste punt van Suid-Afrika’. Cape Agulhas heeft een mooi strand met talrijke rotsen en een vuurtoren die je kan bezoeken. De ultieme toeristjes zijnde deden we dan ook alles wat er te bezoeken viel.
Tijd voor gekke bekken op het Suidelijkse punt
’s Avonds was het tijd voor een professionele braai met lekker eten. De sfeer was heerlijk om eens in de natuur te zijn en iedereen beter te leren kennen. Vijf Britten, twee Nederlanders en een Duitse, wat een combinatie. Het voelde meer als een invasie van de Britten maar het zijn allemaal supervriendelijke mensen dus zeker aangenaam gezelschap. Na het eten probeerde ik de nieuwelingen het spel ‘Jungle Speed’ aan te leren. Iedereen was eerst wat sceptisch maar viel dan toch voor het hilarische reactiesnelheidspel.
Klein sfeerbeeld: What a view
Helemaal niets want afgelopen weekend was een heerlijke gelegenheid om een paar dagen te relaxen buiten Cape Town. Met nieuw gemaakte vrienden vertrokken we zaterdagochtend naar het huis van iemands ouders. Een roadtrip van 250 kilometer in een gehuurde auto en tussen de Afrikaanse bergen - genieten. We trokken naar Struisbaai, een klein dorpje met een mooi strand en rustige Zuid-Afrikaanse straten. Het was fijn om eens huizen te zien waarvoor geen gate zit en waar iedereen zich min of meer veilig voelt. Daar bevindt zich ook het ‘Suidelijkste punt van Suid-Afrika’. Cape Agulhas heeft een mooi strand met talrijke rotsen en een vuurtoren die je kan bezoeken. De ultieme toeristjes zijnde deden we dan ook alles wat er te bezoeken viel.
Tijd voor gekke bekken op het Suidelijkse punt
’s Avonds was het tijd voor een professionele braai met lekker eten. De sfeer was heerlijk om eens in de natuur te zijn en iedereen beter te leren kennen. Vijf Britten, twee Nederlanders en een Duitse, wat een combinatie. Het voelde meer als een invasie van de Britten maar het zijn allemaal supervriendelijke mensen dus zeker aangenaam gezelschap. Na het eten probeerde ik de nieuwelingen het spel ‘Jungle Speed’ aan te leren. Iedereen was eerst wat sceptisch maar viel dan toch voor het hilarische reactiesnelheidspel.
Wat vissers in het plaatsje Struisbaai
Zondag zijn we naar het natuurreservaat ‘De Hoop’ geweest waar we eindelijk de geasfalteerde weg verlieten en eens door meer Afrikaanse landschappen reden. Ons huurautootje leek niet echt gebouwd voor off-road maar hield het toch nog goed vol. Eindelijk de kans om wat wildlife te zien en we werden dan ook beloond met struisvogels, bavianen, zebra’s en gazelles. Op het eind van de midddag was het eind om weer terug naar huis te gaan en verlieten de anderen voor de lange weg terug naar Cape Town.
Ondertussen al weer een weekje verder en ook weer leuke daagjes achter de rug. Maandag gaven we een braai (voor de niet-kenners: het Afrikaanse woord voor een barbecue) en er kwam veel meer volk opdagen dan verwacht. Eindelijk ook wat Belgen ontmoet, dat Vlaams mis ik hier toch wel hoor. De Nederlanders zien me hier namelijk als een Belg en plagen me daar dan ook maar al te graag mee. Ik merk dat ik me te veel Belg voel tegenwoordig en die ‘Hollanders’ weten daar niet echt verandering in te brengen ;-)
De braaiguys
Sunday, April 11, 2010
Avontuurlijke toeren
Nooit gedacht dat ik gisteren misschien zou moeten ‘vrezen’ voor mijn leven. Ik had met een huisgenoot afgesproken om een uitje te maken, maar wisten nog niet naar waar. Toen kreeg ik plotseling een brochure van abseilen in mijn gezicht gedrukt. Eerst niet helemaal zeker, maar dan toch de uitdaging aangegaan.
De Tafelberg is blijkbaar het hoogste commerciële abseilpunt ter wereld. Eerst met de kabelbaan naar boven en van het adembenemende uitzicht genoten. Nooit gedacht dat ik verliefd kon worden op een uitzicht, maar in Kaapstad is het toch wel liefde op het eerste gezicht geweest. Oehs en aahs ontsnapten ons en de camera’s genoten evenveel van het uitzicht. Waar ter wereld vind je nog een plaats waar twee oceanen, een enorme berg en stad samenkomen?
Terug naar ons ‘dodelijke’ avontuur. Rustig ondergingen we de briefing en korte klautertocht naar de ‘ledge’. Nog wat laatste berichtjes de wereld insturen, je weet maar nooit dat je toch te pletter slaat tegen de rotsen :p Het is 112 meter hoog en de moed zakte me al gauw in de schoenen. Ik heb Mohammed – huisgenoot - wel tien keer gezegd dat ik hem haat en het zijn schuld was dat ik de afgrond inkeek. Op dat moment gierde de adrenaline door mijn lichaam en daar gingen we, hop naar beneden. Mohammed ging een stuk sneller dan mij en aan het begin heb ik heel wat geroepen. Op een gegeven moment vond ik de moed om eens goed naar beneden te kijken en zoiets wil ik zeker nog eens herbeleven. Na vijf minuten – het leek wel een eeuwigheid – was het dan eindelijk voorbij en raakte ik met mijn voetjes weer de vaste ondergrond. Ik heb er absoluut geen spijt van, maar het is wel het engste wat ik ooit heb gedaan. Voor 60 eurootjes konden we onze bijna-dood tegemoet gaan en het was toch wel het geld waard. Misschien binnenkort ook een bungeejump of skydive? Daarvoor moet ik eerst nog meer moed verzamelen..
De rest van de middag hebben we de berg naar beneden gehiked. Een van de makkelijkere routes en onderweg passeerden ons heel wat hikers die nog naar de top moesten. Dat ben ik over een paar weken zeker ook van plan, veel bevredigender dan met de kabelbaan. De tocht naar beneden duurde toch ook zo’n 1,5 uur en onderweg heb ik typisch genoeg mijn voet omgeslagen. Resultaat: een verstuikte enkel. Dat is zeer irritant want er moet hier zeer veel heen- en weer gelopen worden. Voor de rest was het een heerlijke dag met fenomenale uitzichten en de warme zon op ons gezicht.
Cape Town is growing on me. Het is een fantastische stad die echt alles heeft: natuur, stranden, Tafelberg, stadsleven, enz. Na bijna twee weken ben ik het hier redelijk gewend geraakt en alles bevalt zeer goed. Het enige nadeel is dat het ’s avonds nogal gevaarlijk is om alleen buiten te komen. Als je geen auto hebt, beperkt dat nogal je mogelijkheden om echt iets te doen of ergens naartoe te gaan. In mei huur ik normaal gezien een autootje en zullen we zeker ook eens de regio rond Kaapstad gaan verkennen. Want Zuid-Afrika is natuurlijk niet enkel Kaapstad.
Zo mensjes, tot de volgende post. Zoals jullie zien heb ik eindelijk wat foto's geüpload. De eerste sfeerfoto's van mijn ervaringen :-)
Tot ziens!
Friday, April 2, 2010
Tegenstellende cultuurshock
De cultuurshock was de eerste paar dagen tegelijkertijd ongelooflijk groot, maar aan de andere kant ook miniem. De straten zien vaak overheersend zwart, maar de moderniteit van Kaapstad laat me steeds opnieuw vergeten dat ik in een Afrikaans land ben. Ik begin me wel al meer op mijn gemak te voelen. De ronselaars aan de minibusjes worden doodgewoon een grappig zicht en zijn niets meer om je zorgen over te maken.
Vanmiddag ging ik met mijn kamergenote naar het shopping mall Waterfront (op Goede Vrijdag is er niet al te veel open in het centrum). Het krioelt daar van de toeristen, voornamelijk blanken, en het is moeilijk een rustig plekje te vinden in die drukke bezigheid. Het winkelcentrum bevindt zich aan de haven waar zelfs een aantal zeehonden vertoeven. Ik zag er eentje maar die lag zo ongelooflijk stelde dat ik de vraag stelde of hij dood was. Laten we maar zeggen van niet. Overal in Kaapstad heb je fenomenaal zicht op de Tafelberg en nu was het een nog prachtiger zicht met de zee tussen ons in. Morgen zal ik eindelijk eens voet zetten op het natuurfenomeen, ik kan niet wachten!
Op de terugweg reden we in een minibusje dat wel een partybus leek. Ze was volgepropt met 18 man terwijl er eigenlijk maar plaats is voor 12. Een schrikwekkend zicht bij de eerste gedachte, maar de muziek stond zo hard dat iedereen begon mee te bewegen en zingen. Dat soort taferelen zie je niet in België. Ik houd nu al van Afrika, gewoon het feit dat het hier mogelijk is. Al die regeltjes die de Europeanen zich opleggen, worden hier gewoon aan de laars gelapt. De bus werd door de sfeer in een partybus omgetoverd, magisch gewoon.
Gisterenavond zijn we naar de Zula Bar in Cape Town city geweest. Het is een heel gezellige bar in Long Street, het uitgaanshart van de stad. Steffi, kamergenote, doet vrijwilligerswerk in een tehuis voor benadeelde jongeren. Gisteren zou er een hiphopvoorstelling plaats vinden en dat was een echte belevenis. De jongens van het tehuis zien er enorm gelukkig uit en mochten door het paasweekend eens extra uitgaan. Nooit gedacht dat ik me kon amuseren op hiphop, maar verbazingwekkend genoeg was het een heel leuke avond. De jongeren leefden zich uit op het podium en het publiek danste, klapte en joelde even hard mee. Ik heb er ook twee Nederlandse studenten ontmoet. Altijd leuk om mensen uit eigen land te zien en een babbeltje te slaan.
Om de zoveel tijd kwamen er een aantal jongens socializen die vroegen waar we vandaan kwamen. Zodra we vertelden dat Steffi Duits is en ik Nederlands, trokken ze een geschokt gezicht? “How can you be friends? Don’t German and Dutch people hate each other?!” Het leverde redelijk grappige taferelen op toen wij ze probeerden uit te leggen dat er geen reden is om elkaar te haten. Ik denk dat ze nog te veel in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog leven.
De updates zijn op dit moment nog wat lang ghehe. Laat maar weten als het saai wordt. Ondertussen houd ik me redelijk bezig met nieuwe dingen uitproberen en verkennen. Ik houd jullie op de hoogte en echt waar, foto's volgen. Ik moet dat helaas vanuit een internetcafé doen omdat het veel van mijn internetcredits vreet om te uploaden.
Goodbye en adios amigos xxx
Vanmiddag ging ik met mijn kamergenote naar het shopping mall Waterfront (op Goede Vrijdag is er niet al te veel open in het centrum). Het krioelt daar van de toeristen, voornamelijk blanken, en het is moeilijk een rustig plekje te vinden in die drukke bezigheid. Het winkelcentrum bevindt zich aan de haven waar zelfs een aantal zeehonden vertoeven. Ik zag er eentje maar die lag zo ongelooflijk stelde dat ik de vraag stelde of hij dood was. Laten we maar zeggen van niet. Overal in Kaapstad heb je fenomenaal zicht op de Tafelberg en nu was het een nog prachtiger zicht met de zee tussen ons in. Morgen zal ik eindelijk eens voet zetten op het natuurfenomeen, ik kan niet wachten!
Op de terugweg reden we in een minibusje dat wel een partybus leek. Ze was volgepropt met 18 man terwijl er eigenlijk maar plaats is voor 12. Een schrikwekkend zicht bij de eerste gedachte, maar de muziek stond zo hard dat iedereen begon mee te bewegen en zingen. Dat soort taferelen zie je niet in België. Ik houd nu al van Afrika, gewoon het feit dat het hier mogelijk is. Al die regeltjes die de Europeanen zich opleggen, worden hier gewoon aan de laars gelapt. De bus werd door de sfeer in een partybus omgetoverd, magisch gewoon.
Gisterenavond zijn we naar de Zula Bar in Cape Town city geweest. Het is een heel gezellige bar in Long Street, het uitgaanshart van de stad. Steffi, kamergenote, doet vrijwilligerswerk in een tehuis voor benadeelde jongeren. Gisteren zou er een hiphopvoorstelling plaats vinden en dat was een echte belevenis. De jongens van het tehuis zien er enorm gelukkig uit en mochten door het paasweekend eens extra uitgaan. Nooit gedacht dat ik me kon amuseren op hiphop, maar verbazingwekkend genoeg was het een heel leuke avond. De jongeren leefden zich uit op het podium en het publiek danste, klapte en joelde even hard mee. Ik heb er ook twee Nederlandse studenten ontmoet. Altijd leuk om mensen uit eigen land te zien en een babbeltje te slaan.
Om de zoveel tijd kwamen er een aantal jongens socializen die vroegen waar we vandaan kwamen. Zodra we vertelden dat Steffi Duits is en ik Nederlands, trokken ze een geschokt gezicht? “How can you be friends? Don’t German and Dutch people hate each other?!” Het leverde redelijk grappige taferelen op toen wij ze probeerden uit te leggen dat er geen reden is om elkaar te haten. Ik denk dat ze nog te veel in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog leven.
De updates zijn op dit moment nog wat lang ghehe. Laat maar weten als het saai wordt. Ondertussen houd ik me redelijk bezig met nieuwe dingen uitproberen en verkennen. Ik houd jullie op de hoogte en echt waar, foto's volgen. Ik moet dat helaas vanuit een internetcafé doen omdat het veel van mijn internetcredits vreet om te uploaden.
Goodbye en adios amigos xxx
Subscribe to:
Posts (Atom)
