Laatste dagje stage, laatste avondje Long Street, laatste weekendje weg, laatste boodschappen, laatste alles. Deze week wordt er een van voor de laatste keer dingen doen in Zuid-Afrika. Over een weekje stap ik op het vliegtuig terug naar Belgenland. Het dubbel gevoel heeft nu officieel toegeslagen. Aan de ene kant kan ik niet wachten om iedereen thuis terug te zien, maar anderzijds ga ik het hier heel hard missen.
De laatste weken zijn alle kamers in het huis bezet en bruist het van leven. Daar draagt natuurlijk ook het WK toe bij omdat we bijna elke avond aan de buis gekluisterd zitten. Het zorgt voor een groepsgevoel om samen te roepen en vloeken op die voetbalteams. De mensen die ik hier heb leren kennen ga ik erg missen en heb zeker een paar goede vrienden gemaakt. Gek om ze dan weer te achter te laten en mijn leven in België weer op te pikken. Dat lijkt me niet vanzelfsprekend omdat je uiteindelijk toch een aantal maanden je lief en leed met die mensen hebt gedeeld…
Oké, genoeg sentimenteel gezwans nu. Het WK houdt Zuid-Afrika en ook ons nog altijd in de ban. Een week geleden kreeg ik plots de kans om naar een wedstrijd in Cape Town te gaan kijken. Maandagochtend kreeg mijn baas een telefoontje van een vriend die 2 kaarten over had.
“Does anyone want two tickets for the Italy game tonight?”
Ik die er enorm veel spijt van had geen tickets gekocht te hebben, liet me dat geen twee keer zeggen. Ik keek stiekem rond me en er was niemand anders die enthousiast reageerde. “Uhm, I really want to go to a game. Can I have them?”
En zo geschiedde… Samen met mijn Nederlands kamergenootje Afke belandde ik ‘s avonds in een zee van azur blauw. Voor wie ik supporterde? Italië natuurlijk! Met een dikke trui, brede lach en vuvuzela vertrokken we naar het stadium. Hopla file van hier tot Tokio. We moesten mijn baas’ vriend ergens aan het stadium ontmoeten om de tickets over te kopen. Een tikje argwanend stapten we de ontmoetingsplaats binnen, maar de Zwitserse kerel bleek enkel maar eerbare bedoelingen te hebben.
Betalen, tickets in de hand en off we go. Het was ongelooflijk surrealistisch om eindelijk bij zo’n match aanwezig te zijn, maar wat een genot! Die grote toeters kunnen inderdaad irritant zijn, maar in zo’n massa valt dat niet op. Vooral als je zelf op zo’n ding staat te blazen tot je niet meer bijkomt. Reken maar dat ik zo’n heerlijke vuvuzela mee naar huis neem… Gent pas maar op! Maar kom, we waren daar dus om Italië aan te moedigen. Alleen jammer dat ze er niet al te veel van bakken tijdens dit WK. Het was weliswaar een wondermooie avond om nooit te vergeten. Once in a lifetime experience, zoals zoveel in dit land. Ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken en zou het zo weer doen.
Dus terug naar het heden. Het is mijn laatste weekje en mijn verantwoordelijkheden en verplichtingen heb ik vervuld. Zondag heb ik mijn stageverslag en laatste reflectie doorgestuurd en gisteren was het mijn laatste stagedag. Ik heb het er leuk gehad en veel gelachen. Het zal wel gek zijn om niet meer elke dag op kantoor binnen te lopen… Maar heey, kantoorwerk zal toch nooit mijn ding worden. Pizzahut here I come again ;-)
Komend weekend ga ik nog een laatste weekendje weg met Jozefien en Afke. Dat zal een Nederlandstalig weekendje worden, goede voorbereiding op mijn terugkomst in mijn Nederlandstalige landjes. Vrijdagochtend vertrekken we opnieuw voor een roadtrip naar de westkust van Zuid-Afrika, richting het noorden. Het is hopen op goed weer want die omgeving bulkt van de mooie natuur en bergen. We willen naar Cederberg en heel wat hiken. Nog wat goede beweging voor ik weer 12 uur op een vliegtuig moet zitten… Ik heb er in ieder geval zin in en misschien zou dit wel eens mijn laatste update kunnen zijn.
Zoja, het was een ongelooflijk fijne ervaring en ik ga het hier missen.
Adios Zuid-Afrika, you won me over big time! I will see you again... someday :-)
Tuesday, June 22, 2010
Sunday, June 13, 2010
Bafana Bafana!!!
Feel it, it is here! Ayoba!! Bafana Bafanaaa!! De World Cup 2010 is begonnen en dat voelt elke levende ziel in Zuid-Afrika. Vrijdag 11 juni 2010 is een historische datum voor het eerste Afrikaanse land dat het WK mag vertegenwoordigen. De inwoners zijn trots en dat is al maanden te merken.Vrijdagmiddag was geen dag om te werken dus had iedereen een dagje vrij of mocht ’s middags al Bafana gaan aanmoedigen. Het fanfest in het centrum stond al vroeg vol dus werd het zoeken naar een ander ‘big screen’.
Uiteindelijk belandden we in Long Street (uitgaansstraat) aan een random bar waar we konden meepikken van het kleine schermpje. De sfeer wanneer Bafana speelt is onbeschrijflijk. Ze spelen bagger spel – dat is een feit – maar daar gaat het hier niet om. De Z-Afrikanen geloven in hun geelgekleurde voetballers en dat maakt de anticipatie heerlijk. Bij elke kans die Mexico miste vloog er een luid gejuich door de menigte en sloegen de vuvuzela’s op gang. Irritante dingen maar zodra je er zelf één bemachtigt is het heerlijk grappig. Er is eens een excuus om in een voetbalshirtje, vlaggetje in de hand en vuvu aan de mond rond te lopen. Daar kan ik nu nog 2 weekjes genieten hier in Cape Town want ik vrees dat ik daar in Gent niet zal mee moeten aanzetten ;-)
Jaja, het einde nadert en dat geeft een zeer dubbel gevoel. Aan de ene kant kijk ik er naar uit om weer terug thuis te zijn en iedereen terug te zien. Langs de andere kant is het ook heel jammer om dit wondermooi land te verlaten. Ik heb lang niet alles gezien wat ik nog wil zien en als de financiën het toelaten, ben ik van plan ooit terug te komen.
Met de verrijkende levenservaring was ook stage ook een welkome belevenis. Aan het begin was ik wat argwanend over het reilen en zeilen, maar ondertussen heeft het team mijn hartje voor zich gewonnen. Het werk is niet altijd even boeiend, maar ik heb fijne collega’s en het tijdschrift valt binnen mijn interessegebied. Ik ben ondertussen ook hard bezig aan mijn stageverslag want dat moet over een weekje binnen.
Mijn baas is hilarisch. Laatst probeerde hij een vriend te overtuigen om niet Joburg maar naar Cape Town te komen. Zijn woorden: “If you wanna see something nice, come down to Cape Town and do whatever you want.”Niets is minder waar. In de wondermooie stad is er vanalles te beleven en voor nu is dat in de ban zijn van het WK. De volgende match van Bafana is op woensdag, dat wordt weer een sfeertje en ik zal klaar staan met mijn shirtje, vlaggetje en reuzetoeter!
Ayoba!!
Uiteindelijk belandden we in Long Street (uitgaansstraat) aan een random bar waar we konden meepikken van het kleine schermpje. De sfeer wanneer Bafana speelt is onbeschrijflijk. Ze spelen bagger spel – dat is een feit – maar daar gaat het hier niet om. De Z-Afrikanen geloven in hun geelgekleurde voetballers en dat maakt de anticipatie heerlijk. Bij elke kans die Mexico miste vloog er een luid gejuich door de menigte en sloegen de vuvuzela’s op gang. Irritante dingen maar zodra je er zelf één bemachtigt is het heerlijk grappig. Er is eens een excuus om in een voetbalshirtje, vlaggetje in de hand en vuvu aan de mond rond te lopen. Daar kan ik nu nog 2 weekjes genieten hier in Cape Town want ik vrees dat ik daar in Gent niet zal mee moeten aanzetten ;-)
Jaja, het einde nadert en dat geeft een zeer dubbel gevoel. Aan de ene kant kijk ik er naar uit om weer terug thuis te zijn en iedereen terug te zien. Langs de andere kant is het ook heel jammer om dit wondermooi land te verlaten. Ik heb lang niet alles gezien wat ik nog wil zien en als de financiën het toelaten, ben ik van plan ooit terug te komen.
Met de verrijkende levenservaring was ook stage ook een welkome belevenis. Aan het begin was ik wat argwanend over het reilen en zeilen, maar ondertussen heeft het team mijn hartje voor zich gewonnen. Het werk is niet altijd even boeiend, maar ik heb fijne collega’s en het tijdschrift valt binnen mijn interessegebied. Ik ben ondertussen ook hard bezig aan mijn stageverslag want dat moet over een weekje binnen.
Mijn baas is hilarisch. Laatst probeerde hij een vriend te overtuigen om niet Joburg maar naar Cape Town te komen. Zijn woorden: “If you wanna see something nice, come down to Cape Town and do whatever you want.”Niets is minder waar. In de wondermooie stad is er vanalles te beleven en voor nu is dat in de ban zijn van het WK. De volgende match van Bafana is op woensdag, dat wordt weer een sfeertje en ik zal klaar staan met mijn shirtje, vlaggetje en reuzetoeter!
Ayoba!!
Friday, June 4, 2010
Ready, set, go
De tweede week heeft er waarschijnlijk meer kilometers op zitten dan ik als beginnende bestuurder ooit in Europa heb gereden. We vertrokken voor een week op de Garden Route. Dat is een toeristische kustroute van Mossel Bay tot Tsitsikamma. Reisduur Cape Town – Mossel Bay: 5 uur.
Op de Garden Route zie je adembenemende landschappen en doe je de coolste activiteiten. Van skydiven (jaja ik ook), bungeejumpen (neenee ik niet), kanoën in een natuurpark, adventure tour in Cango Caves, paardrijden, safaritocht en op café gaan tot vlooienmarkten aflopen en film kijken op een regenachtige namiddag. Niet alle dagen waren even spectaculair (2 dagen met slecht weer), maar al bij al hebben we veel kunnen doen.
Vooral het skydiven zal me bij blijven. Wat een ervaring en wat een kick! Toen ik weer op de grond stond wilde ik meteen weer de lucht in. Enkel jammer van het dure prijskaartje… 160 eurootjes om je leven te wagen. Once in a lifetime en hopelijk ooit nog eens! Dat was al onze laatste dag op de Garden Route en erna was het tijd om eens een kijkje te nemen bij de hoogste bungeejump bridge ter wereld. Wat een gevaarte zeg. We parkeerden, gingen naar de view site en kwamen tot de vaststelling dat we net over diezelfde brug hadden gereden. Onder het wegdek is een hele bungeejumpinstallatie en is iedereen druk in de weer om iedereen de kick van hun leven te bezorgen. Iets voor mij? Dacht het niet! Inge daarentegen dacht er anders over.
“Germine, ik wil dat doeeeen!” Ah nee, ik wist het hé.
“Uhm ik echt niet, skydiven oke maar van een brug springen. Neenee en mijn geld, mijn geld is op! Maar weet je wat, ik zal bungeebuddy zijn.”
Voor 70 rand (8 euro) mocht ik figuurlijk en bijna letterlijk (jaja Inge ik zag het angstzweet wel) haar handje vasthouden tot aan de sprong. Ik kreeg er zelf haast een stresaanval van. Tja getekend en betaald, wordt mevrouw toch wel ‘een beetje’ bang. Ik kon het haar niet kwalijk nemen, er is een reden waarom ik me niet te pletter wil storten vanaf een brug ;-) Hop dan uiteindelijk de sprong (het was een mooie jump) en na 5 minuten staat de waaghals weer terug op de brug. Verbouwereerd en met een enorme adrenalinestoot. Hmm nu werd ik toch wel een beetje jaloers. Maar no regrets, mijn geld is bijna op dus spijt is hier niet op z’n plaats. Ondanks dat ik niet had gesprongen vond ik het toch al een hele ervaring om op de hoogste bungeejump bridge te hebben gestaan. Tijdens het hele gebeuren hangt er een heerlijke sfeer en er is zelfs een dj om de jumpers wat te helpen ontstressen. Tja, die Zuid-Afrikanen weten nu eenmaal verdraaid goed hoe ze sfeer moeten scheppen…
Ondertussen zijn we weer bijna een week verder en is het spectaculaire gevoel dan ook weer verdwenen. De Belgische bezoekster is dinsdag weer naar huis vertrokken. Gisteren is mijn kamergenootje naar Duitsland terug gekeerd en Cape Town loopt steeds meer leeg. Tenminste door de vele vertrekkende studenten. De WK-supporters echter beginnen aan hun opmars naar het land en dus ook de hoofdstad. Afscheid nemen wordt elke keer zwaarder, maar we blijven sterk. Over minder dan 4 weekjes is het ook mijn beurt om mijn grote liefde vaarwel te zeggen. Ik zal dan hopelijk weer de Gentse grond kussen. Tot dan gaat alles hier z’n gangetje en heb ik nog 3 weken stage te gaan. De ervaring loopt op z’n einde, zeer gek om te beseffen maar nog wel eventjes tijd om te genieten.
Adieu en tot de volgende update die hopelijk minder lang op zich laat wachten :-)
Greetings Germine
Op de Garden Route zie je adembenemende landschappen en doe je de coolste activiteiten. Van skydiven (jaja ik ook), bungeejumpen (neenee ik niet), kanoën in een natuurpark, adventure tour in Cango Caves, paardrijden, safaritocht en op café gaan tot vlooienmarkten aflopen en film kijken op een regenachtige namiddag. Niet alle dagen waren even spectaculair (2 dagen met slecht weer), maar al bij al hebben we veel kunnen doen.
Vooral het skydiven zal me bij blijven. Wat een ervaring en wat een kick! Toen ik weer op de grond stond wilde ik meteen weer de lucht in. Enkel jammer van het dure prijskaartje… 160 eurootjes om je leven te wagen. Once in a lifetime en hopelijk ooit nog eens! Dat was al onze laatste dag op de Garden Route en erna was het tijd om eens een kijkje te nemen bij de hoogste bungeejump bridge ter wereld. Wat een gevaarte zeg. We parkeerden, gingen naar de view site en kwamen tot de vaststelling dat we net over diezelfde brug hadden gereden. Onder het wegdek is een hele bungeejumpinstallatie en is iedereen druk in de weer om iedereen de kick van hun leven te bezorgen. Iets voor mij? Dacht het niet! Inge daarentegen dacht er anders over.
“Germine, ik wil dat doeeeen!” Ah nee, ik wist het hé.
“Uhm ik echt niet, skydiven oke maar van een brug springen. Neenee en mijn geld, mijn geld is op! Maar weet je wat, ik zal bungeebuddy zijn.”
Voor 70 rand (8 euro) mocht ik figuurlijk en bijna letterlijk (jaja Inge ik zag het angstzweet wel) haar handje vasthouden tot aan de sprong. Ik kreeg er zelf haast een stresaanval van. Tja getekend en betaald, wordt mevrouw toch wel ‘een beetje’ bang. Ik kon het haar niet kwalijk nemen, er is een reden waarom ik me niet te pletter wil storten vanaf een brug ;-) Hop dan uiteindelijk de sprong (het was een mooie jump) en na 5 minuten staat de waaghals weer terug op de brug. Verbouwereerd en met een enorme adrenalinestoot. Hmm nu werd ik toch wel een beetje jaloers. Maar no regrets, mijn geld is bijna op dus spijt is hier niet op z’n plaats. Ondanks dat ik niet had gesprongen vond ik het toch al een hele ervaring om op de hoogste bungeejump bridge te hebben gestaan. Tijdens het hele gebeuren hangt er een heerlijke sfeer en er is zelfs een dj om de jumpers wat te helpen ontstressen. Tja, die Zuid-Afrikanen weten nu eenmaal verdraaid goed hoe ze sfeer moeten scheppen…
Ondertussen zijn we weer bijna een week verder en is het spectaculaire gevoel dan ook weer verdwenen. De Belgische bezoekster is dinsdag weer naar huis vertrokken. Gisteren is mijn kamergenootje naar Duitsland terug gekeerd en Cape Town loopt steeds meer leeg. Tenminste door de vele vertrekkende studenten. De WK-supporters echter beginnen aan hun opmars naar het land en dus ook de hoofdstad. Afscheid nemen wordt elke keer zwaarder, maar we blijven sterk. Over minder dan 4 weekjes is het ook mijn beurt om mijn grote liefde vaarwel te zeggen. Ik zal dan hopelijk weer de Gentse grond kussen. Tot dan gaat alles hier z’n gangetje en heb ik nog 3 weken stage te gaan. De ervaring loopt op z’n einde, zeer gek om te beseffen maar nog wel eventjes tijd om te genieten.
Adieu en tot de volgende update die hopelijk minder lang op zich laat wachten :-)
Greetings Germine
Thursday, June 3, 2010
Bezoek van thuis
Oef, na drie weken eindelijk weer een update. Nee ik vergeet mijn blog niet, het is gewoon veel te druk geweest. Ik heb 2 weekjes een heerlijke vakantie gehad en heb dan heel wat uurtjes door het Zuid-Afrikaans landschap gecruised met mijn ongelooflijke superfantastische volkswagen chico. Hmm niet dus want na een week piepten de remmen, brak de achteruitkijkspiegel af en vielen de verwarmingsknopjes uit elkaar. Niet de beste auto die iemand zich kan voorstellen dus. Maar het reed en daar was het om te doen natuurlijk.
Op 18 mei kwam niemand minder dan mijn goede vriendin Inge op bezoek. Super natuurlijk dat ik tijdens die periode dan ook nog eens 2 weken vakantie kon krijgen van stage. Hopla, weg met de rust en op naar 2 enorm intensieve weken. De bezoekende West-Vlaming was nog nooit in Cape Town, laat staan Zuid-Afrika, geweest dus werd de eerste week toeristisch rondtoeren door de metropool. We bekeken alle kantjes en namen mijn huisgenootjes mee op sleeptouw. We deden de bustour, beklommen de Tafelberg, aanschouwden de zonsondergang vanaf Lion’s Head en reden van hot naar her.
Het huis werd weer wat Nederlandstaliger met al een Belgische en nog een Nederlandse aanwezig. Steffi – mijn Duitse freunde – moet het wat als een invasie hebben gezien de laatste weken. Het was heerlijk weer, daarmee hadden we ongelooflijk veel geluk want de 2 weken ervoor waren erbarmelijk regenachtig. Maar nu bijna onafgebroken weer om buiten rond te hangen. Dat is ook wel nodig aangezien de spannende Zuid-Afrikaanse activiteiten hoofdzakelijk buitenshuis te vinden zijn.
Op 18 mei kwam niemand minder dan mijn goede vriendin Inge op bezoek. Super natuurlijk dat ik tijdens die periode dan ook nog eens 2 weken vakantie kon krijgen van stage. Hopla, weg met de rust en op naar 2 enorm intensieve weken. De bezoekende West-Vlaming was nog nooit in Cape Town, laat staan Zuid-Afrika, geweest dus werd de eerste week toeristisch rondtoeren door de metropool. We bekeken alle kantjes en namen mijn huisgenootjes mee op sleeptouw. We deden de bustour, beklommen de Tafelberg, aanschouwden de zonsondergang vanaf Lion’s Head en reden van hot naar her.
Het huis werd weer wat Nederlandstaliger met al een Belgische en nog een Nederlandse aanwezig. Steffi – mijn Duitse freunde – moet het wat als een invasie hebben gezien de laatste weken. Het was heerlijk weer, daarmee hadden we ongelooflijk veel geluk want de 2 weken ervoor waren erbarmelijk regenachtig. Maar nu bijna onafgebroken weer om buiten rond te hangen. Dat is ook wel nodig aangezien de spannende Zuid-Afrikaanse activiteiten hoofdzakelijk buitenshuis te vinden zijn.
Subscribe to:
Posts (Atom)
